Eg har ikkje nærare kjennskap til Dorothee Raschwitz enn at vi har site på kvar vår side av ein pizza ein gong – men basert på den bordseta samt eit halvt hundreår i omgang med folk i 100 land på fem kontinent vil eg påstå at det ikkje var så mykje meir gale med ho enn det er med dei fleste andre  — meg sjølv irekna — og at ho var ein god del betre enn somme. Vi er ALLE ufullkomne.

No er ikkje konfliktar folk imellom noko uvanleg. Nokre menneske er ganske enkelt ikkje kompatible og det treng ikkje alltid seie noko vondt om nokon av partane. Og hadde arbeidsgjevar her hatt vit til å svare «eg har ikkje høve til å kommentere personalsaker» hadde det ikkje vore mogleg for verken meg eller andre lesarar å gisse kva som låg bakom.

Men no hadde ikkje arbeidsgjevar vit til det… og når eg las tilsvaret, vart eg på det næraste rørt; for det var eit slikt meisterstykke av sjølvrettferd, insinuasjon og hersketeknikk som ein berre kunne vone å kome over nokre få gongar i eit menneskeliv.

I ei tid der velutvikla evner til bortforklaring er ein ettertrakta kvalifikasjon slo det meg at ein analyse av svaret frå arbeidsgjevar kunne ha didaktisk verdi — kanskje spesielt for slike som måtte ha ambisjonar om å ta på seg dobbeltroller i politikk og næringsliv og som såleis treng å styrkje seg i dementifaget.

Denne saka har funne stad i eit særs lite kontor i Gloppen som tel høgda 4-5 personar. I eit så lite arbeidsmiljø er personlege sym- og antipatiar viktige faktorar. Men om det er sympatiar eller antipatiar vi fell ned på i møte med kollegaer er tufta på mange faktorar: kor vidt vi har felles interesser; kva personlegdom eller lynne vi har; korleis vi kommuniserer; kor viktig sekundvisaren på klokka er for oss; opplevd ulikskap i status og makt; eigen erfaringsbakgrunn og meir til.

Det kan såleis vere god grunn til å gå inn i slike saker med ein god porsjon audmjukheit. Ikkje så her; her har vi med ein arbeidsgjevar som med lett hjarta og utan skuld kan stille seg fyrst i køen når det skal kastast stein.

La oss ta føre oss teksten:

Arbeidsgjevar har i det minste skam nok i livet til å ynskje å distansere sin eigen person frå saka. Dette gjer han ved å referere til seg sjølv i fyrste person fleirtal, «vi», for deretter å gli over i tredjeperson, «representantar for arbeidsgjevar», når ting byrjar å bli vanskeleg.

Skuldingane som var framsette var om ikkje anna underhaldande. Eg ville bli svært forbausa om det ikkje har vore kyrkjelydsmøte då det har vore synda grovare mot dei ti boda enn at ein av deltakarane spela Candy Crush. Eg vil også tru at det er spørsmål i drifta av ein kyrkjelyd som ikkje krev musikkfagleg kompetanse. Men det festelegaste var likevel skuldinga om underslag. Dersom nokon aspirerer til ein kriminell karriere der dei tenkjer seg at underslag skal utgjere ein vesentleg del av omsetninga trur eg dei bør satse på ein annan næringsveg enn den Norske Kyrkja.

Eg har vakse opp med musikarar på alle kantar. Somme av dei har vore organistar i Gloppen, og om Dorothee Raschwitz  ikkje måtte vere i heilt lodd har i alle fall ingen av dei vore i vater. Eg ynskjer ho lukke til i sin nye jobb og vonar at ho vil sjå attende på Gloppen som ein fin stad — sjølv om utgongssalmen var av det mindre hyggjelege slaget.

Seinare, same dagen stod det å lese om ein annan pakistansk drosjesjåfør i Dubai som hadde funne 120 000 Euro i drosja si for så å spore opp eigaren.

Dei to artiklane fokuserte berre på at drosjesjåførane var ærlege – ingen av artiklane fann det det minste interessant at nokon faktisk reiser kringom med så store verdiar i kontantar!

Kor mange av dykk er det som reiser kringom med slikt?

More and more unknown people lay claim to their fifteen minutes in the limelight. Today two of them could be seen on the front page of my local newspaper “Sogn Avis”. Under the headline “Rare Breed”, they are shown in something which allegedly is a wrestling pose.

I’m not a prejudiced man, but there’s something Ace & Gary-ish going on between those two…

– What are you looking at?

– N O T H I N G ! !

Boksete er, til liks med “beverpelsen” til Agnar Mykle, eit vakkert ord som det ikkje utan vidare er lett å bli klok på – om du då ikkje står skriven i Vestmannalaget.

Eg har bestemt meg for at det er eit ord samansett av delane “bok” og “sete”. I ein flora av stadig fleire veike riksmålsnemningar, engelske orddelingar og tynnslitne moteord, er det godt å sjå eit slikt traust namn.

Hadde Gloppen Boksete blitt arrangert i Oslo, hadde namnet truleg vore “Bokbadet 2.0”.

Kveldens tema var livet, forfattarskapen og lagnaden til Per Sivle, representert ved Alfred Fidjestøl sin Sivlebiografi, “Eit halvt liv”, som kom ut i august i år.

Eg hadde lite kjennskap til Sivle, fyrst og fremst gjennom novella “Berre ein Hund”, som då eg las den, trefte meg midt i rettferdskjensla mi. Eg hadde også vore på nokre samlingar der leiar i Sivlelaget, Jens Brekke, deklamerte or samlinga “Vossa-Stubbar” – men det var alt.

I kveld lærte eg om mennesket Per Sivle, som kom “uekte” og uynskt inn i verda, som levde eit plaga liv, og til sist forlet det ved eiga hjelp. Om pietisten Sivle, som var redd for at det skulle vekse hår i handflatene hans, om alkoholikaren Sivle som drakk seg gjennom Europa på statsstipend – men også om det ljose mennesket og humoristen Sivle. Stort mangfald – mykje å tenkje på.

Noko av det siste Sivle publiserte før han tok sitt eige liv, var eit sjølvmordsbrev på verseform, diktet “Eit ord”. Opninga lyder slik:

“Ja, no skal Noreg ha Takk fyr meg.
Og så fær då kvar ein syta fyr seg.
Eg gjorde mitt, og det var ikkje stort.
– Men endå eg segjer at gjort er gjort.”

Dette arrangementet har livets rett, tenkte eg med meg sjølv då eg drog heim, Anders har lukkast.

• Google reports “about 25 500 results” for the query “I hate Facebook”
• Google reports “about 22 200 results” for the query “I love Facebook”

Those in their right mind, who hate, still are in the lead, but the margin is shrinking towards the social-networking-addicts. Be strong brethren: We shall overcome! (We must!)

Best Anti-Piracy Ad Ever – Video

På fly er det gunstigare å reise som bagasje enn som storvaksen! Dersom du til dømes sjekkar inn ein stor koffert, så må ikkje den reise på “økonomiklasse”. Den vert plassert i lasterommet på ein stad der det er plass til den. Litt lenger framme i flyet er det andre reglar som gjeld. Her har det ingenting å bety at eit sete fysisk er for lite for den som skal sitje der, der er det kun billettklassar og innsjekkingstidspunkt som gjeld.

Kabinpersonalet vel, av omsyn til eige (u)behag, ikkje å sjå dette – og prøve å sjå til at store passasjerar får sitje der det er plass til dei. Vanlegast vert eg fortalt ved innsjekk a ‘om eg vil ha god sitjeplass så må eg kjøpe dyrare bilettar, eller i beste fall at eg kan spørje nokon om å få byte plass. Dette er naturlegvis noko eg ikkje gjer!

Til alle dykk som ikkje er nøgde medan de er ute og flyg: her er mi liste på 29 ting som irriterar meg ved å reise med fly som ein STOR passasjer:

1. Den korte jævelen som sit framfor meg, med seteryggen i bakre stilling
2. Små menneske med korte bein som sit ved naudutgongane og strekkjer seg
3. Det tronge setet mitt
4. Kantar og “saumar” på stolryggen framfor meg som gneg mot knea mine (sjå punkt 1)
5. Seteryggar som sig bakover, uavhengig av om justeringsknappen er inntrykt eller ikkje
6. Knapp for justering av seteryggen på innsida av armlenet som konstant vert inntrykt, og som fører til at seteryggen sig bakover
7. Kortare og kortare seteavstand dess lenger bak i flyet du kjem, sjølv innad i same kabin/billettklasse
8. Alt styret rundt å kome seg ombord: køyring, parkering, flytog, flybuss, innsjekk, tryggingskontroll, kroppsvisitasjon og passkontroll
9. Overprisa billettar, berre av di eg bestemte meg for å reise kort tid før avgong
10. Å hamne i eit midtsete, der eg anten vert skvist mellom to andre passasjerar, eller der eg skvisar to andre passasjerar oppetter vindauget og ut i midtgongen
11. At eg må skru av MP3-spelaren min under avgong og landing – hadde eg trudd ein augneblink at eitt så enkelt instrument som ein MP3-spelar ville kunne få flyet til å krasje hadde eg aldri gått ombord
12. Serveringstraller som slår borti albogen og kneet mitt, når flypersonalet er på tur “rundt” i kabinen
13. Smale sete med armlene som ikkje let seg løfte, slik at eg kan snike eine foten under og ut i midtgangen
14. Dårleg luftkvalitet, fordi flyselskapet sparar pengar ved ikkje å køyre det på “full guffe” heile tida
15. Folk som sit innanfor meg og som skal ut heile tida som har ADHD, eller som har ungar som sit i nærleiken som har ADHD
16. Andre slike som meg sjølv, som tek opp meir plass enn det er i eit sete
17. Bord som vert folda opp frå armlenet, som generelt er så låge at det er umogleg å få dei til å liggje flatt framfor meg
18. Toalett som eigentleg er for små til at eg kjem inn
19. Utydelege og uforståelege meldingar over intercomanlegget, som flygarane og kabinpersonalet etterkvart må ha opparbeidd vesentleg erfaring i å bruke
20. Falsktsmilande og overvennleg kabinpersonale
21. Tørr og kald mat, eventuelt underleg varm mat
22. Teatralsk tryggingsdemonstrasjon
23. Det faktum at einaste tryggingsutstyret for passasjerar ombord i flyet er flytevestar, som i tillegg ligg slik til at eg er ute av stand til å nå tak i dei.
24. Det faktum at det alltid virkar til å bli turbulens etter at kabinpersonalet har vore rundt med kaffi
    • (resten av lista gjeld berre for flygingar med underhaldningsanlegg ombord)
25. Høyretelefonuttak som er plasserte på innsida av armlenet, og som dermed gneg mot låret når eg pluggar i høyretelefonane
26. For små videoskjermar som er plassert for langt unna
27. Spelefilmar som er redigerte for å passe til flypublikum, der vesentlege delar er utelatne.
28. Alt for låg plassering av LCD-skjermar i seteryggen framom meg, slik at innsynsvinkelen frå mi høgde gjev eit matt og dårleg bilete
29. Ubrukelege høyretelefonar, som nesten aldri gjev meir enn monolyd – og som gjev plent med statisk støy i bakgrunnen.

No har vi alle budd vekke nokre år – og Langedalen ligg ikkje lenger like lageleg til. Men “nye”, om ikkje yngre, krefter har teke vår plass og syter for at det er folk på støylen store delar av sesongen.

Denne helga tok eg turen inn, halvveges i trua på at eg kom til å verte åleine på støylen sidan det var både regntungt, vindfylt – og midt i oktober. Her tok eg feil. Eg kom til ein støyl med folk i både “Friarsalongen”, “Sandeselet” og “Sjøkringlehytta”.

Langedalen er alltid fin om ein er åleine – men det er ikkje råd å nekte for at nærveret av trivelege buktarar som Bergfrid, Ole Johs, Jarle og Jon Otto gjer staden enno kjekkare å vitje!

Flott helg på Langedalen, som vanleg!

Each year since 1985
Each year since 1985, the editors of THE FUTURIST have selected the most thought-provoking ideas and forecasts appearing in the magazine. Over the years, Outlook has spotlighted the emergence of such epochal developments as the Internet, virtual reality, and the end of the Cold War.

The character Doc Wilson in the film State and Maine introduced the world to the ill-forged statement: “never trust a man in a bow tie”. This entirely baseless statement has since been embraced by all those who due to lack of ability are forced to wear regular neck ties or, worse still, cannot even manage that knot and avoid neck ties altogether.

The bow tie is a garment suitable for gentlemen only. Not only does it look dashingly good, it also demonstrates to the world that the wearer is in fact capable of tying a knot with a personal touch. The bow tie lends eccentricity to its wearer and earns lots of justified attention from women while at the same time it stimulates hatred and envy in the wearers male peers.

I buy most of my bow ties while traveling but have recently become aware of the Bow Tie Club, an e-commerce web-site with an excellent selection of bow ties and matching pocket squares for that final touch.

Go ahead and become a bow tie wearer!!!

Please read this article for instructions on how to tie a bow tie…