I går ettermiddag, medan eg stod på Rema og reflekterte over kva grønsaker som best kunne tenkjast å stette ernæringstrongen gjennom julehøgtida, vart eg merksam på noko som rørte seg ute i periferisynet. Imot meg, vakker som ein vårdag, og etter det eg kunne sjå utygd av tida si tann, kom Ingrid Apalset.

Som ein kvar tilrekneleg Gloppar tenkte eg på eit ordskifte med Ingrid som ei oppleving svanger med glede. Men kva opplevinga enn måtte ha vore svanger med nedkom den i alle fall ikkje med glede… for Ingrid hadde førebudd ein annan liturgi denne dagen.

Ho kunne fortelje meg at i eit liv som fram til då hadde vore prega av velstand, progresjon og lukke hadde alt gått i hundane etter sist gong vi møttest – då eg med forsett, kaldt blod og under særs skjerpande omstende hadde gjeve henne COVID.

Denne vendinga i samtala var uventa.

Eg stotra fram noko om at eg ikkje hadde noko minne om eit slikt hendingsforløp. Eg skøytte også på at eg tykte det ikkje høyrdest heilt rimeleg ut at eg med overlegg, vitande vilje og kirurgisk presisjon skulle ha gått etter HENNE med sjukdomen min.

Det skulle eg visst IKKJE ha sagt – for då smalna augene hennar og ho gjorde det tydeleg at ho på si side ikkje fann det urimeleg i det heile teke.

Med eit tonefall som var fritt for nestekjærleik, men som hadde klare notar av syre, spurde ho om det var slik at eg gjekk ikring og trudde at eg var eit “godt menneske”? Om så var, kunne ho korrigere denne vrangførestelligna på staden!

Som tilfellet alt for ofte er kom eg ikkje på noko kraftfullt å seie som kunne stille meg sjølv i eit betre ljos. I staden stod eg der som ein skårfast dalasau og tok innover meg påtalemakta si prosedyre utan avbrot eller motsegn. Når Ingrid etterkvart hadde sett ord og tone til det vesentlege av kjenslene sine, avrunda ho med å seie at ho ikkje var betalt godt nok til å stå og snakke med slike som meg, og rusla vidare utan seremoni eller høgtid.

(Om du måtte innvende at dette ikkje høyrest HEILT ut som som orda eller gjerningane til DEN Ingrid Apalset DU kjenner, vil eg presisere at det som er skrive ovanfor er ein nøyaktig reproduksjon av den sentrale bodskapen hennar – i ÅND om ikkje naudsynlegvis i BOKSTAV.)

Til skilnad frå Katolikkane som kan få tilgjevnad for ugjerningane sine langsmed, lyt vi Lutherianarar forvalte porteføljen gjennom heile livet. Etter eit halvt århundre som syndar kan søvnen min knappast karakteriserast som verken rein eller skuldlaus. Men… mellom dei talrike menneska eg har gjort urett oppgjennom åra trudde eg IKKJE at Ingrid Apaleset skulle tårne høgst og fremst.

Dette plaga meg – og utover ettermiddagen klarte eg ikkje å sleppe tanken på at det var noko ved dette dette som ikkje verka heilt rett.

Etter å ha fylgt tråden attende i tid kom eg til at skuldinga må vere knytt til Jula 2021.

Den jula var meir enn to tusen Glopparar vekselvis butikkgåande, sengeliggjande, kinogåande og juletrefestdeltakande med den aktuelle sjukdomen. Medan eg hadde site pandemifast i Belgia i 18 månader med portforbod og kohortavgrensingar, agerte Glopparane for alle praktiske føremål som om sykja ikkje fanst.

Rett skal vere rett; eg VAR sofabunden eit par dagar den Jula – men utan at det på noko tidspunkt var stilt nokon diagnose. Likevel var det EG, mellom desse 2000 som var peika ut som den uomtvistelege rota til alt som hadde gått gale i livet til Ingrid i tida etterpå; ikkje det at det såg ut til at mykje hadde gått gale med henne – men det fann eg det klokast å ikkje poengtere under omstenda.

Medan eg gjekk og grunna på dette kom eg på ein detalj Ingrid hadde supplert i ei innskoten relativ undersetning, men som eg ikkje hadde teke innover meg før: ho sa at “Harald Slettvoll” hadde fortalt henne dette.

– “Harald Slettvoll”, tenkte eg. Hm.

Kunne det vere “Harald Slettvoll”, den framståande eksperten på smittsame sjukdomar ho refererte til? Eit raskt søk på Google synte at det ikkje fanst nokon slik Slettvoll der ute og at det såleis lite truleg var han.

– “Harald Slettvoll”, tenkte eg att. “Eg kjenner då verkeleg ein slik ein, men han er no bankmann, og det kan no vel ikkje vere HAN som går ikring og framstiller seg sjølv som nokon autoritet på sjukdomspreiing?”

– “Eller… kan det det?”

Ettersom ettermiddagen vart til kveld byrja tvilen å gnage i bakhovudet. Under dei rette omstenda kan han vere svært meddelsam denne Harald Slettvoll, men at DEN VONDE SJØLV skulle ha fått slikt eit tak om sjelsdjupet hans at han no gjekk ikring og kveikte eld under skjøre venskapsbruer mellom Nord- og Sørstranda det hadde eg vanskeleg for å tru.

Som ettermiddagen hadde blitt til kveld vart kvelden til natt og som myrkret tjukna om husnovene vart tvilen erstatta av visse. Det måtte vere DEN “Harald Slettvoll” det var snakk om.

• Den “Harald Slettvoll” som er kjend for å spring vitlaust i motbakkar i utrengsmål og dårleg ver?
• Den “Harald Slettvoll” som utan anger, skam eller blygsel har busett seg hjå dei vantru i Førde?
• Den “Harald Slettvoll” som går ikring og proklamerer dom over årsaks-verknadstilhøve innan ålmennmedisin utan noko form for kvalifikasjon i det heile?

No… no vil eg gjerne høyre kva han har å seie til sitt forsvar, eventuelt mitt.

(Stein) Runar Bergheim
(inntil nyleg, og for eige vedkomande framleis, ven av Ingrid Apalset)

No skal ein naturlegvis ikkje tru på media, statistikk og politiske festtalar, men om ein hadde gjort det, kunne ein lett ha fått inntrykk av at det norske helsevesenet er mellom dei fremste helsevesena i verda.

Om så hadde vore, er det til å undre seg over at barnevernet aldri avla ein visitt heime hjå oss, etter at eg i tolv-trettenårs alderen ved fleire høve synte meg på offentleg stad ikledd ein ettersitjande Norheim skidress.

Ikkje det; eg hadde ein utmerkt oppvekst, men det må det ha vore vanskeleg å sjå for dei som stod ikring meg, like før startskotet gjekk under skikarusellen på Vereide i 1984. Når eg stod i ro såg eg berre svært underleg ut men når eg byrja å røre på meg må det ha vore vanskeleg å halde seg frå å le, for dei som såg på.

Eg er ein ivrig tilhengar av individuell fridom og retten til sjølvbestemt bunad, men når det er sagt finst det nokre ting som ganske enkelt ikkje er meint å vere. Herimellom kombinasjonen av meg sjølv og ettersitjande skidressar, som ikkje vert det slag betre av å vere marineblå og signalraude.

Eg kan ikkje minnast kva som var opptakta til den kortlevde skikarriera mi, men når eg ser attende er det vanskeleg å skjøna at eg sjølv kan ha vore drivkrafta. Meir sannsynleg var det utrykk for eitt ynskje hjå foreldra mine om at den gjøkalvaktige yngstesonen deira skulle fatte interesse for fysisk fostring og konkurranse – slik syskenborna på Breim i si tid hadde gjort.

Ein skodde- og snøtung dag på Utvikfjellet gjekk startskotet for mitt fjerde eller femte skirenn. Det fanst ikkje noko statistisk underlag som kunne forklare kvifor eg framleis stilte opp. Eg hadde gjort det meir enn allminneleg dårleg i alle føregåande renn, og i den grad det hadde vore noko utvikling var den negativ. Plasseringa var imidlertid den same; er du sist så er du sist.

I den dårlege sikta forsvann dei andre deltakarane ut av syne fortare enn vanleg, og i løpet av kort tid var eg og den bugnande skidressen min heilt åleine i sporet. Eg hadde vant meg til å gå åleine, eg hadde også vant meg til at saftstasjonane gjerne var demonerte når eg kom, men til denne tid hadde eg hadde i alle fall kome til dei før eller sidan. Denne dagen virka det ikkje som om det var slike fasilitetar langs løypa. Etter omlag ein time byrja eg imidlertid å skjøna at skirennet og eg hadde skild lag ein eller annan stad i skodda.

Lut kroppshaldning hjelper ikkje på utsjånaden når ein går i ettersitjande skidress. Det var likevel ein slukøyrd og duknakka Runar som etter urimeleg lang staka seg inn i målområdet, eller rettare sagt det som hadde vore målområdet; alt var no demontert og folk hadde gått heim.

Eg brukte ikkje skidressen meir; ikkje gjekk eg fleire renn heller. Eg fylte i staden skidressen med skumgummi og skaut på den med luftgevær.

Det var det kjekkaste vi hadde det i lag – skidressen min og eg.

Det er ikkje eit skikkeleg år om eg ikkje har vore inn på Fagredalsreset og sett utover Fagredalen, Blådalen og Måsedalen.

Då frende Ove var på (relativt) sørlege breddegrader for nokre dagar, nytta vi høvet til å ta ein tur på Granekupa for å fiske – og meditere over nok eit år utan at vi hadde fått nytta nok tid inne i fjellheimen. Etter 25 timar og åtte fisk vende vi nasen attende til sivilisasjonen. Oppbyggjeleg men for kort.

galleri

Klikk her for 14 bilete frå Stoa, Granekupa og Fagredalsreset i flotte haustfargar i galleriet!

Var med frende Anders på “sauepatrulje” i Fitjefjella i tjukk skodde no på Søndag. Hadde med fiskestang og fotoapparat, resultat: 0 fisk og 50+ bilete. Rusa på fiskelukka i Måsedalen to dagar før let eg likevel ikkje dette gå inn på meg. Sjå album her.

Eg og frende Ove Drageset avla vår årlege vitjing i Måsedalen denne helga og ein biletserie frå turen er lagt ut i galleriet. Vepna med både fiskekort og lovleg leigd båt fiska vi for fyrste gong med (skikkeleg) reint samvit i Måsedalen. Det kjendest underleg – men gav godt resultat: 70 fiskar på tre og ein halv time.

Ovanfor: Ove går på Måsedalsvatnet etter ei nærast religiøs fiskeøkt