28 things I did during a two week drive in California, Nevada and Arizona from the 21st of October until the 3rd of November 2007 in the company of friend and colleague Idar Thoresen Kvam. I remember looking for something like this list before leaving, in the event that someone else is too, here is one:

1. Walked through the districts of Chinatown and North Beach in San Francisco to take in the atmosphere and in pursuit of a steak! Fell asleep while paying bill due to sudden and unexpected kick-in of jet lag. Saved from having all my funds stolen by travel companion Idar, who miraculously managed to stay awake.
2. Strolled along Fisherman’s Wharf stopping by attractions such as Pier 39, the sea-lions (which I would be prepared to kill if I had to live close to them), innovative and aggressive peddlers and endless amounts of T-shirt outlets. Ate clam chowder and drank beer.
3. Visited the once prison island of Alcatraz, now part of the San Francisco Bay National preservation area and major tourist attraction. Walking through the old cell blocks listening to the tales of former employees and inmates.
4. Convinced by bike rental people at Fisherman’s Wharf that it was a good idea, rented bikes and cycled the 13 miles along San Francisco Bay to Golden Gate, across the bridge and downhill to the charming village of Sausalito.
5. Made use of the San Francisco cable car network on the Hyde/Powell line and learned that cable cars are more attractive when you are merely looking at them and not actually ON them.
6. Visited Yosemite Valley, home to Yosemite Falls, Bridalveil Falls, El Capitan, Half Dome and many other spectacular natural attractions, enjoying the spectacular view as the sun set on the mountains.
7. Drove up to Glacier Point, taking in the view of the High Sierra mountains south east of Yosemite Valley, and the characteristic profile of Half Dome.
8. Spent the night at tacky, yet comfortable and enjoyable Cedar Lodge near El Portal, one of the entry points to Yosemite Valley.
9. Walked among the giant sequoia trees in Mariposa Grove, feeling small between the enormous tree trunks, measuring up to 7 meters in diameter and 80-100 meters of height.
10. Visited the world raisin-captial Selma, just south of Fresno, spending the night at a run-down road-side motel
11. Walked in the streets of San Luis Obispo on the USA highway 101 along the coast between San Francisco and Los Angeles
12. Experienced the “genuine” Danish atmosphere of the settlement Solvang where they, among all the windmills and Danish flags, bake Danish pastries, sell Danish chocolate and drink Danish schnaps.
13. Took the Universal Studios tour in Los Angeles and spent a day in the adjoining theme park, taking all the rides and visiting all the attractions. Highlights included Norman Bates’ motel and mansion (from Psycho), the plane crash set used in War of the Worlds, and the car explosion set from the Fast and the Furious.
14. Took the car for a spin along Mulholland Drive after dark to see the lights of Los Angeles from above and got lost on the hillsides after turning off the complaining voice of the woman in our Hertz Neverlost navigation system.
15. Gazed at the stars in the pavement on Hollywood Walk of Fame, paying particular respect to Liberaces’ star by jumping up and down on it in rage over the damages inflicted on the musical world by him and his piano (and appearance).
16. (Ate and) drank into the small hours of the night at the Los Angeles Sunset Strip.
17. Sat in as live studio audience during TV recording for the Late Late show with Craig Ferguson at CBS
18. Strolled on the Santa Monica Pier among merry-go-rounds, roller coasters and Ferris-wheels, eating a most mediocre dinner at the end-of-the-pier Mexican restaurant.
19. Walked along the board-walk at famed Venice Beach, taking in the Pacifiv ocean breeze and the wide sandy beach
20. Made a detour to the original Disneyland in Anaheim, seeing Disneyland as Walt Disney himself laid it out.
21. Found myslef standing on Freemont Street in Las Vegas gazing up at ceiling of the 500 meter long covererd street, taking in the Freemont Street Experience with its giant multimedia show – subsequently gambling myself through the night at Four Queens Hotel & Casino.
22. Was present at one of the many, many stage productions in Las Vegas, Hans Klok’s “the Beauty of Magic”, featuring Pamela Anderson at the Planet Hollywood Hotel & Casino resort.
23. Took in all the extravagant sights of the Las Vegas Strip such as Caesars Palace, the Bellagio Fountain, the Eiffel Tower at Paris and the canals and gondolas at the Venetian.
24. Drove through the Arizona desert to see the vast and beautiful Grand Canyon from its south rim, marvelling at how the Colorado River had cut itself deep into the surface of the rock over thousands of years.
25. Spent the night at former saloon, opium den and brothel “the Red Garter Bed & Bakery” in the small town of Williams, Arizona. In addition to the rooms being comfortable and the breakfast being outstanding, the hotel is also haunted by the ghost of a woman.
26. Drove the historic Route 66 between Seligman and Kingman, Arizona, enjoying the vast, flat desert with its reddish rock-formations.
27. On false pretence stopped by the Grand Canyon Caverns along Route 66, thinking that they were in some remote way associated with the Grand Canyon, finding out that they had nothing what-so-ever in common with the canyon except that the air in the caverns, allegedly, came from somewhere in the canyon. Sceptical. However, the caverns were a nice attraction in their own right.
28. Took a closer look at the Hoover Dam on the border between Nevada and Arizona, built in the 1930s, at the sacrifice of many workers lives.

Caesars Palace, eitt av dei mest vidgjetne casinoa i verda, komplett med ei utgåve av Forum Romanum i forgrunnen.

Freemont Street ligg i det som vert kalla “downtown” Las Vegas. Det var her gamblingeventyret tok til, men dei mest vidgjetne casinoa i Las Vegas i dag ligg ironisk nok ikkje i det som formelt sett er Las Vegas men i nabobyen Paradise. Det var her vi budde, på Sahara Hotel & Casino, når vi kom attende frå the Grand Canyon for å tilbringe nok ein kveld i spelehovudstaden.

Las Vegas prova for meg det eg lenge har mistenkt, nemleg at etikk og moral berre er viktigare enn pengar dersom umoral er ulønsamt. Prostitusjon er ulovleg i sjølve Las Vegas – men lovleg i resten av Nevada. På kvart eitt gatehjørne står det avisautomatar stuande fulle av reklame for escorttenester med bilete av heil- og halvnakne jenter på framsida. Verre er det likevel med lastebilane som køyrer kringom med svære reklameskilt som reklamerer for jenter som ynskjer å bli kjende med deg – og som du kan få “sendt rett til rommet”. Venteleg for å bli betre kjende der.

Ute i ørkenen sør om Las Vegas, omlag tre kilometer frå næraste hus, hadde vi dagen før, til vår store muntrasjon, sett eitt enormt motorvegskilt med påskrifta “Adult books and DVDs sold here”. Dette tykte eg såg ut som ein klar parallell til etablissementet Hönan Agda i Strømstad der småkåte austlendingar, som enno ikkje har fått opp augene for Internett, får dekt sine behov for erotisk lektyre.

Dei mest berømte casinoa i verda ligg langs the Strip som perler på ei snor: Mandalay Bay; Luxor komplett med Pyramide- og Sfinxreplikaer; Bellagio med den overdådige fontenen sin; Paris med kopiar av Triumfbogen og Eiffeltårnet; Caesars Palace med sitt Forum Romanum; The Mirage med dei kvite tigrane til Siegfried og Roy; Treasure Island med seglskuter og the Venetian med gondoltrafikkerte kanalar. Kvart casino med sitt eige hotell, sitt eige parkeringsanlegg og sine eigne kjøpesenter og show.

Eiffeltårnet finst i Paris i Frankrike men også i “Paris” ved Bally’s Hotel & Casino på “the Las Vegas Strip”

Mannen med den fælslege hårhatten, Donald Trump, har også eitt tårn/hotell på “the Strip” i Las Vegas.

The Mirage Hotel & Casino på “the Las Vegas Strip”, “heimstaden” til Siegfried, Roy og dei kvite tigrane deira. Ein av desse vart dugeleg lei Roy i fjor – og beit han. Godt jobba!

Apropos show: Idar og eg fekk oss billettar til den nederlandske illusjonisten Hans Klok si førestilling i teateret på den innandørs handlegata “the Miracle Mile” inne på Planet Hollywood-anlegget. Denne gata var åleine større enn Sogndal og når vi spurde om vegen til trylleshowet vart vi spurde om kva for eitt vi meinte, dei hadde fleire. Nederlendaren var ein flink illusjonist men hadde ganske høg MacGyver-faktor på framtoningen sin. Som kompensasjon for dette hadde han med Pamela Anderson i nokre av illusjonane sine. Anten er ho like dum som eg har trudd eller så har ho ein svært velutvikla sjølvironi, i alle fall tillet ho regissørane å gjere mykje moro utav det faktum at ho er blond, svak for kokain og primært er ei som menn vil liggje med snarare enn å høyre på. Eg vel å tru det fyrste, at ho er dum.

Metta på underhaldning var det no tid for å få seg middag, ikkje noko problem å få middag berre fordi det er etter midnatt i Las Vegas. Så var det av til pengespelet att. Denne kvelden gjekk det i hundane med meg, kanskje av di Idar ikkje hjelpte meg slik han gjorde forrige kvelden vi var i byen. Eg gjekk totalt 80 dollar i minus på heile prosjektet – det er ikkje ille om eg samanliknar meg med einskilde andre som sat der.

Det var det eg visste, Elvis var ikkje daud likevel, han var berre trøytt og ville ha seg ei drosje heim for å sove. Ikkje lett å vere entertainer 24 timar i døgeret 7 dagar i veka.

Grand Canyon ved solnedgong, utsyn frå Mather Point.

Det var ettermiddag, vi var midt i ørkenen i Arizona og hadde to og ein halv time att å køyre før vi ville vere framme ved Grand Canyon. Det var nett byrja å demre for oss at vi kanskje ikkje ville rekke fram før solnedgong og såleis ville måtte nøye oss med å sjå eit stort mørkt juv der Grand Canyon skulle vore om det berre hadde vore dag. Samstundes demra det for oss kor utruleg dumt det ville vere å fortelje dei der heime at vi hadde køyrt to heile dagar i ørkenen utan å ha sett Grand Canyon i det heile.

Vi skulle nemleg ikkje overnatte oppe ved det store elvegjelet. Vi hadde leita etter hotell på Internett og ikkje fått treff på nokon av dei stadane som låg nær sørsida av Grand Canyon. Vi hadde måtta strekke oss heilt ned til Williams, ein småby heile 93 kilometer lenger sør. Om vi skulle reise oppatt neste dag for å sjå på elvegjelet ville heile denne dagen også gå med til køyring – og vi ville ikkje få med oss noko som helst i Las Vegas om kvelden. Her var det med andre ord berre å trakke gassen i botnen (eller snarare justere opp cruise-controllen), sleppe lett opp kvar gong vi såg blinkande politisirenar – og så trø til att.

Fjella i ørkenområda på grensa mellom Arizona og Nevada

Takka vere dei lengste beine strekningane eg har sett i mitt liv (god oversikt over eventuelle politisirener) nådde vi fram i god tid. Og det var verd det. Grand Canyon lever verkeleg opp til namnet sitt. Når ein står på kanten er det meir enn dobbelt så langt ned til Coloradoelva som det er ned i Langedalen når ein står på Svarte Kari heime i Gloppen. Det er mellom 6 og 29 kilometer over til den andre sida, avhengig av kvar du står langs kanten og unekteleg eit mektig og vakkert syn.

Vi fekk med oss det siste ettermiddagslyset og solnedgongen som “sette eld på” klippeformasjonane i Grand Canyon som skein raudt mot oss. Vi fekk ikkje tid til nokon lengre spasertur ned til elva – eller nokon eseltur, slik det er mogleg å få om ein har meir tid om hendene, men vi fekk “prøvesmakt” Grand Canyon til ei seinare vitjing.

Grand Canyon like etter solnedgong sett frå Desert View Road

Småbyen Williams synte seg å vere ein attraksjon som stod på eigne bein. Overnattingsstaden vi hadde funne heitte the Red Garter Bed & Bakery og hadde som namnet indikerte ei mangslungen forhistorie som omfatta både saloondrift, opiumsomsetjing og bordellverksemd – det siste opphav til namnet.

Småbyen Williams, Arizona. Som snytt ut av nasen på ein amerikansk film.

“Det raude sokkebandet ” var ikkje berre ein overnattingsstad men også eit bakeri, noko som lova vel for frukosten, men før frukost måtte vi imidlertid få oss middag. Det ordna vi på naborestauranten, med det eksotiske blandingsnamnet Pancho McGillicuddys, der dei serverte utmerkt mexikansk mat i litt for store porsjonar og utmerkt Grand Canyon Brewerys Wheat Beer i litt for store muggar. Ein tre-rettar sat som sement i magen etter ein dag meg kvilelaus køyring og ein liten lur på rommet før vi skulle ut for å feire “Halloween” synte seg å vere fatal. Sjølv å liggje rett ut på ryggen opplevdest som tungt der og då – og før eg visste ordet av det sov eg.

Som ein bonus spøkte det også på the Red Garter. Bed & breakfasthotellet var rekna for å vere ein av dei meir aktive stadane for paranormal aktivitet i heile Arizona i følgje både ein artikkel i dagens avis og ei bok som låg på gongen. Kona i ekteparet som hadde lege i naborommet hadde vore plaga av spøkelse heile natta, nokon som kom inn og sette seg på senga hennar slik at ho ikkje fekk fred, mannen hadde imidlertid sove uforstyrra.

I følgje boka “Sleeping with Ghosts” og ein artikkel i ei av dei større avisene i Arizona er the eks-bordellet the Red Garter ein av dei mest aktive stadane for paranormal aktivitet i heile delstaten.

Etter ei handelsrunde i Williams, der eg kom i skade for å kjøpe ein cowboyhatt, ei cowboyskjorte og ei seddelklemme, gjekk vegen attende til Las Vegas. Ved Seligman halvveges mellom Williams og Kingman fann vi ut at vi skulle følgje den historiske Route 66 i staden for hovudvegen. Dessutan låg det noko spanande som heitte Grand Canyon Caverns langs denne sidevegen – dette kunne vi ikkje la gå ifrå oss.

Grand Canyon Caverns synte seg å vere eit underjordisk holesystem som ikkje hadda anna til felles med Grand Canyon enn at det skulle finnast ei eller anna form for luftgjennomgang mellom den og holene. Namnet var med andre ord skikkeleg svindel – men holene var ein interessant attraksjon på sine eigne premissar dei. Guiden vår, ein kar med namn Ray, sakna nok imidlertid litt når det kom til entusiasme og innleving. Dei andre turistane som var på turen saman med oss var ein countrysongar med namn Thad Foster og familien hans – inklusive svigerfar som var til forveksling likna på Formann Mao – men som visstnok var mexikanar.

Å kalle holene Grand Canyon Caverns er utan tvil svindel. Men ein fin stad i sin eigen rett uansett!

Route 66 var også ein attraksjon i seg sjølv. Store, flate ørkensletter omkransa av bratte, westernfilmaktige fjellknausar – og nesten ingen bilar. Berre eitt og anna godstog, med styggeleg mange vogner, seig forbi.oss på horisonten. Ørkenen var også annerleis enn eg hadde førestelt meg: ikkje berre uendelege sandsletter, men også fjellknausar, buskvegetasjon – og bubilar. På dei underlegaste stader, midt ute i ingenting, var det store, store bubilparkar.

Route 66 mellom Seligman og Kingman, Arizona.

Ørkenen er ikkje berre sand, den er også westernfilmaktige fjell og buskvegetasjon. Eit fascinerande landskap for meg som er oppvaksen med fjell og fjordar.

Eg hadde fram til då kjøpt ideen om at folk som bur i bubil, i USA, gjorde dette utav naudsyn snarare enn eige ynskje – men etter å ha snakka med ei dame over frukost i Williams var eg ikkje lenger så skråsikker. Ho budde i Williams om sommaren, sa ho. Her kunne ho reise opp til Grand Canyon for å sjå solnedgongen og ete middag utanfor bubilen sin – og nyte den friske, klare fjellufta (Williams ligg omlag 2 000 m o.h.). Om vinteren var her for kaldt – då pakka ho “huset sitt” og flytta heilt sør i Arizona der det er varmare. Dette er vel ikkje så heilt ulikt det vi driv med her i Noreg, berre at vi kjøper leilegheiter i “syden” i staden for å bu i bubilar.

Siste stopp for dagen var Hooverdammen som var bygd tidleg til midten av 1930-talet. Etter å ha blitt fråsvindla sju dollar i parkeringsavgift tok Idar og eg ein spasertur over demninga og konkluderte med at dette nok var eit imponerande byggverk sett i høve til si tid og sin teknologi – men som idag minnte mest eit kraftanlegg med ei høg – men slett ikkje eineståande – demning. Eg vil her legge til at Itaipudammen, på grensa mellom Argentina, Brasil og Paraguay, er eit betre val for dei som likar demningar.

Hooverdammen. Den kvite randa kring dammen syner høgste vasstand.

Coloradoelva held fram nedanfor demninga. Kanskje like imponerande som sjølve dammanlegget er hengebrua som er i ferd med å bli bygd over gjelet.

No venta Las Vegas att – denne kvelden var det stripa, “the Las Vegas Strip”, som stod for tur.

I Las Vegas, men 32 kilometer frå hotellet vårt! Stor by!

Etter tre-fire timar over fjella og forbi Mohaveørkenen frå Los Angeles byrja ljoset frå Sin City å kome til syne på ein lett disig nattehimmel. I det vi kom inn i tettbusetnaden fortalde dama i navigasjonssystemet vårt at det var 32 kilometer(!) att til hotellet vårt. Eg hadde inntil då trudd at Las Vegas var ein by som berre bestod av casino og spelebuler – ikkje eitt sekund hadde eg førestelt meg kor mykje folk som faktisk bur og lever i verda sin pengespelhovudstad.

Skiltet som fortel at du er i ferd med å oppleve “Freemont Street Experience”.

Eg har vore på danskebåten, eg har vore i Monte Carlo og eg har vore i Estoril – men Las Vegas var eg ikkje budd på. I Lonely Planet sin USA-guide hadde eg lese at hotellet vårt, Four Queens Hotel & Casino, låg like ved noko som kallast the Freemont Street Experience som eg ikkje hadde ringaste idé om kva var. Det fann eg ut då vi runda hjørnet av hotellet og kom inn på Freemont Street, ei overbygd gate kringsett med så mange neonskilt at eg sjølv utan epilepsi vart svimmel.

Best som eg trudde at eg hadde akklimatisert meg, byrja det å låte frå kjempehøgtalarar oppunder taket – og før eg visste ordet av det kom 12,5 millionar små LED display til live i takhimmelen og heile det 500 meter lange taket synte seg å vere ein videoskjerm. Etter å ha stege som fjetra og glodd i taket i ti minutt var eg så rysta at eg ikkje visste betre enn å få meg ein drink.

Freemont Street rommar ei 500 meter lang overbygd gate der heile taket er ein videoskjerm og der ti saman 550 000 watt med høgtalarar brummar ned mot deg under multimediashowa som vert synte kvar kveld.

På Freemont Street sel dei 0.7 liters drinkar i souvenirglas som ser ut som amerikanske fotballar. Eg kjøpte ein Frozen Margerita og kjende meg klar for litt seriøs gambling – det vil seie, så veldig seriøs gambling vart det vel ikkje, eg heldt meg til automatar: slotmaskinar og videopoker. Idar fylgde mitt eksempel når det galdt val av drikke og kan nok tilskrivast mykje av æra for at eg kom ut av kvelden med 20 dollar i gevinst i staden for 200 dollar i tap.

Vi tok kvelden omlag klokka fire på natta, då var det framleis fullt liv i casinosalen – når vi stod opp for å ete frukost klokka 10 neste føremiddag var casinoet fullsett med spelelystne, spelegalne, bedmidla og ubemidla, halvgamle og heilgamle. Mang ei trygd og pensjon fann nok vegen frå trengande spelarar til umettelege spelemaskinar denne morgonen, og den neste, og den neste.

Four Queens Hote & Casino er heimstaden til verdas største slotmaskin. Her ein liten detalj frå det 5 500 kvadratmeter store spelearealet til casinoet.

Eg tok meg ei fotorunde på morgonkvisten, tykte ikkje at Las Vegas var staden for å gå og veive med eit kamera på nattestid, difor er alle bileta frå Freemont Street tekne i dagsljos. I det vi sette forlet byen, i retning Arizona og the Grand Canyon, vart eg vár enno ein ting eg ikkje hadde sett ved Las Vegas, nemleg at byen ikkje låg midt ute på eit tom og aude sandslette slik eg hadde førestelt meg, men at den var omgjeven av fjell.

Utsikt frå parkeringsplassen utanfor eitt av Wal-Mart sentra i Las Vegas. Byen ligg ikkje midt på ei endelaus sandslette, men er omgjeven av fjell på fleire kantar.

Det suspekte namnet “Americas Best Value Inn” fører tankane raskt hen på eit lugubert overnattingsetablissement med større fokus på fauna og artsmangfald enn på reinhald og trivsel men, som grunna dette, er umåteleg billeg. Trass namnet var Americas Best Value Inn i Los Angeles både reint, triveleg – og relativt dyrt.

Det var få englar og enno ferre fotgjengarar å sjå i “englane sin by”. I Los Angeles er det bil, bil og meir bil som gjeld, andre kan sjå til å pakke seg vekk, noko dei også såg ut til å ha gjort. Det var truleg lurt av dei – ettersom underteikna si køyreopplæring på Sandane på byrjinga av ’90-talet ikkje dekka verken 12-felts motorvegar, sjekking av blindsoner eller døgntrafikk på meir enn 2-3 bilar pr veg. Legg til ein fotgjengar i den likninga og det hadde fort enda med bildrap.

Men: utstyrt med bil, oppdagarlyst og rikeleg tolmod er det mogleg å få med seg ganske mykje på tre dagar i Los Angeles; vi var gjennom det meste av det som vart anbefalt for ein vekestur i ei reisebok eg kjøpte:

• omsyning hjå Universal Studios,
• køyretur til utsiktspunkta langs Mulholland Drive,
• middag på Santa Monica Pier,
• spasertur på Venice Beach,
• stjernegloing langs fortauet på Hollywood Walk of Fame,
• fotografering framfor Hollywoodskiltet,
• natteliv på Sunset Strip
• deltaking som “levande studio publikum” under innspeling av eit TV-program (som for vårt vedkomande vart “Late Late Show” med Craig Ferguson hjå CBS Studios).
• karusellkøyring i den originale Disneylandparken i Anaheim

Den viktigaste lærdomen frå Los Angeles er at dette er ein STOR by. Alt virkar til å ligge 7 miles eller lenger frå kvarandre – og å ta seg fram til fots er bere å gløyme fyrst som sist. Byen virkar ikkje til å vere basert på nokon plan som er openbar for ikkje-planleggjarar.

At dette er hovudstaden til underhaldningsindustrien i USA er det liten tvil om. Heller ikkje at det er industri det er snakk om – i minst like stor grad som underhaldning. Det virkar som om det for kvar “stjerne” er minst 500 usynlege “industriarbeidarar”.

Disnelyand var forbløffande likt Euro-Disney – om det var nokon skilnad var faktisk parken utanfor Paris noko større. I alle fall er karusellane i Euro-Disney mindre sedate enn sine brør og systre i Anaheim. Likevel: det var kjekt å ha vitja staden der “eventyret” byrja.

Vindmølle og Smorgaasbord ved the Danish Inn i Solvang, California.

Etter dei grandiose naturopplevingane i Yosemite skulle vi vidare i til Los Angeles og etterkvart som vi køyrde sør-vestover frå Nevadafjella i retning Fresno kom vi gjennom ei rekkje små landsbyar med ufatteleg stor befolking. Ein stad var der ikkje andre livsteikn å sjå enn fire-fem restaurantar og ein bensinstasjon – likevel skrytte vegskiltet av 13 000+ innbyggjarar, som gudane må vite kvar var medan vi køyrde gjennom “grenda” i alle fall.

Då vi til slutt kom ned i låglandet vart dei skogkledde åsane avløyste av svære flate vinmarker. Etter ein lang og opplevingsrik i fjellet dag var vi klare for å oppleve tre essensielle amerikanske tradisjonar:

1. Handle på eit “mall”: På Wal-Mart i Fresno fann eg til mi store undring store mengder med klede i høvelege storleikar (for meg) og gjekk amok med kredittkortet.

2. Ete fast-food til middag: Etter eit måltid innteke på Taco Bell i Selma vart eg fylt av eit djupt sjeleleg myrke – dette er den uslaste “snøggmaten” eg nokon sinne har iført meg – og eg har ete mykje usselt når det gjeld mat. Aldri meir Taco Bell. Aldri.

3. Overnatte på eit landevegsmotell: Eit vegskilt med påskrifta “Selma, the world’s raisin capital” vakte interessa mi. Den raudhetta solmøya, “sunmaid”, som prydar framsida av rosinpakkane heime i Noreg høyrer til i Selma. Dette var grunn god nok til å overnatte her. Vi spurde “dama” i navigasjonssystemet om næraste motell og ho føreslo Selma Motell. Dette motellet må i si tid ha vore designa av ein engelskmann. Alt – tak, vegger og golv, var teppekledd – men stort sett reint. Det som imidlertid ikkje kan reverserast med å setje opp eit “røyking forbode”-skilt på veggen er det faktum at rommet var djevelsk innrøykt!

Byen Selma er hovudkvarteret til Sun-Maid og den opprinnelege solmøya, Lorraine Collett Petersen.

Vel, vel.

Neste dag skulle ankome Los Angeles. Vi hadde bestemt oss for å køyre Hw 101 som følgjer kysten mellom San Francisco og Los Angeles og måtte difor ta oss frå Selma, som ligg i innlandet, og vestover til den gamle “misjonen” San Luis Obispo, som er ein triveleg og blømande småby som er venlegsinna innstilt mot både fotgjengarar og turistar, for å kople oss på kystvegen.

Eit museum som vi tilliks med svært mange andre museum ikkje vitja – men som vi parkerte utanfor i San Luis Obispo

Etter ein “bok- og kaffistopp”, med innkjøp av Frommers’ guide til California hjå Barnes & Noble, gjekk vegen vidare til ein annan småby ved Californiakysten. Staden, med det skandinaviskklingande namnet Solvang, er noko så underleg som ein dansk by i California. Her kan ein overnatte på Hamlet motell, her har dei vindmøller, her bakar dei danske småkaker på Olsens Bakeri, her serverar dei smørgaasbord på Danish Inn og her sel dei brennevin hjå Copenhagen Liquor. Vulgært – men gjennomført og sjarmerande. Vi let oss i alle fall kjøpe!

Olsens Danish Village Bakery & Coffeeshop i Solvang, California.

Før Los Angeles tok vi ein tur innom Kentucky Fried Chicken i Santa Barbara. Dette bidrog i retning av å gjenopprette trua vår på amerikanske snøggmatstradisjonar. Om ikkje heilt – så i alle fall litt.

Ettersom vi nærma oss Los Angeles byrja det å bli fleire og fleire køyrefelt, sju i kvar retning på det meste. Dette er 12 køyrefelt meir en vi var vane med, men angsten uteblei og underleg nok kom vi heilskinna fram til dagens endestasjon – eit motell som vi trudde låg sentralt i Los Angeles!

Sidan eg var liten, og såg eit bilete av fossen Bridalveil Fall i bestefar si “Jorden Rundt med Det Beste”-bok, har eg alltid hatt lyst til å sjå Yosemite. Difor var det Yosemitedalen som var målet når vi svinga utpå ei av bruene over San Francisco Bay og sette kursen austover i vår nyleigde, burgunderraude Ford Fusion. Turen frå San Francisco til Yosemite tok omlag fire og ein halv time.

Ved innkøyrsla til Yosemitedalen var dette eitt av dei fyrste syna som møtte oss: Den massive fjellveggen El Capitan til venstre og Cathedral Rocks til høgre. Fossen Bridalveil Fall er nesten tørr på denne tida av året men er framleis synleg (til høgre på biletet). I kveldssola speglar dei bratte fjella seg i Mercedelva (i forgrunnen).

Idar speidar utover Yosemitedalen frå Tunnel View, utsynet er mykje likt det dei må ha sett dei fyrste som kom her – så seint som midt på 1800-talet.

Meg sjølv ved Glacier Point framom den karakteristiske profilen til Half Dome. Postiuren er diverre ikkje like luftig som den ser ut til.

…og turen opp til Glacier Point er heller ikkje så slitsom som den kan sjå ut til på det føregåande biletet.

Etter å ha lagt bak oss Yosemitedalen køyrde vi vidare langs vestsida av Nevadafjella i retning Wawona. Her, i Mariposa Grove, ligg ein av dei siste få Sequoiaskogane i USA – med ein bestand på omlag 500 av dei kjempesvære trea som kan bli over 100 meter høge og 6-7 meter i diameter ved rota.

Meg sjølv framom fire gigantiske Sequoiatre: “Bachelor and Three Graces”, står det på skiltet i Mariposa Grove. “Two Bachelors and three Graces” står det i denne biletteksten.

Alt er større i USA. Merkeleg nok er det den heller moderate konglen til venstre på biletet som stammar frå gigant-Sequoiaen – ikkje den store konglen til høgre som kjem frå eitt av dei “relativt små” grantrea innimellom.

The fallen Monarch er eitt kjempetre som rotvelte for mange år sidan og som idag ligg like ved parkeringsplassen i Mariposa Grove. Med over 80 meters lengde og kring fem meter i diameter er det eit dugeleg tre – sjølv attåt meg.

Kabelbanevogn på Hyde Street

Etter kring tre kvarter i kø saman med (andre) ekle turistar fekk vi endeleg klemt oss ombord i ei vogn. Eg posisjonerte meg heilt bak på vogna – i håp om å kunne klemme av eitt og anna bilete langsmed vegen. Slik skulle det ikkje bli. Ein surmaga konduktør jaga meg inn i vogna der eg vart ståande klemt saman med dei andre uheldige passasjerane. Idar var på dette tidspunktet minimalt interessert i å sjå noko som helst og hadde sikra seg eit sete. Med mi høgde kunne eg ikkje sjå noko anna enn asfalten rett utanfor glaset når eg stod oppreist. Om eg bøygde meg for å sjå ut, invaderte eg nærgrensa til ein aldrande, kvinneleg, tysktalande turist, så det var ikkje det aktuelt heller.

Vognene er retningsbestemte og vert snudde med handemakt på spesielle plattformar i enden av bana.

At kabelvognene er i feil ende av evolusjonen når det gjeld offentlege kommunikasjonsmiddel rår det ikkje lenger tvil om hjå meg. At dei er bevarte i San Francisco reflekterar nok i større grad at dei trekkjer turisthordar enn at dei er komfortable og effektive.

Ein syklande Idar tek ein pust i bakken på stranda under Golden Gate-brua, Alcatraz i bakgrunnen.

Sjølv om det strir mot både Idar og min natur å øyde for mykje kaloriar på fysisk fostring var det konsensus om at vi skulle leige syklar og krysse Golden Gate-brua til Sausalito med muskelkraft, ein svært overkomeleg tur på litt under to mil. Eg er imidlertid styrkt i trua på at sykkelsete er ikkje nokon ynskjeleg sitjestad over tid.

Golden Gate-brua sett frå sørsida, merk containerskipet som ser ut som ein robåt der det passerer under brua.

I andre enden av Golden Gate-brua ligg Sausalito, eit slag San Francisco Bay Area sitt svar på Solvorn. Her ligg villaer og fritidsbustader tett i tett innimellom yachtklubbar, gullsmedforretningar og “fiine” restaurantar.

Idar og Hooters-servitrisa vår, Laura.

San Francisco: Å gjere ingenting over lengre tid er krevjande. Etter ein halv dag med intens “ingentinggjering” la difor Idar og eg turen innom den amerikanske nasjonalinstitusjonen Hooters for å få oss ein styrketår. Som ein konsekvens av den gode tonen mellom Idar og salskreftene vart det innimellom 14 forbausande lettdrukkne øl også kjøpt inn både T-skjorte og babe-kalendar – den siste skal Ellen Johanne (Lunde) få – ettersom vi fann ut at dette var den einaste måten vi kunne forsvare innkjøpet på.

Runar på veg frå baren med ei ny ladning øl for N’te gong.

Uklart: Då eg såg gjennom bileta på kameraet tenkte eg fyrst at Idar var dårleg til å ta bilete. Så skjøna eg at han faktisk trudde dette var skarpt då han tok det. Biletet skulle ha synt meg (i Panamahatt) på veg frå baren vi gjekk til etter Hooters, der hadde dei 68 sortar øl på fat. Vi kom omlag halvveges.

USA er også langt tryggare enn ein skulle tru. Både eg og Idar sov godt på trikken heim frå baren – utmerkt ransoffermateriale skulle ein tru – men vi fekk sove i fred og behalde alle eignalutane våre!

Ein seglbåt framom Alcatraz, nord i San Francisco-bukta.

Alcatraz: Fengselsøya ute i San Francisco-bukta har idag blitt grundig synfaren av Idar og meg. Kombinasjonen av etterverknaden etter gårdagens talrike litrar med øl og dagens bratte (men korte) motbakkar gjorde til at vi fekk ei svært autentisk kjensle av korleis det må ha vore å sone på denne anstalten. Pinsle. Ivar (Henjum) ville ha vore skjemd av oss båe.

På den positive sida, frå eit Henja-perspektiv, har vi tenkt å leige syklar i morgon for å få take Golden Gate-brua og byen Sausalito som ligg på nordsida. Dette er førebels ein tanke – vi får kome attende til rapporten…