Forlaget si omtale av diktsamlinga:

ho står i rommet mitt og brenn er ei vakker, kjenslevar, musikalsk og tilgjengeleg diktsamling. I debutsamlinga ho står i rommet mitt og brenn skriv Are Frode Søholt fram ei historie om eit par som går gjennom ulike stadier av eit forhold. Frå ei forelsking, til eit samliv og til eit brot. Dikta fortel oss noko om problemet med å få kommunisert det ein føler eller tenkjer, både overfor ein kjærast, og for seg sjølv. Men samtidig uttrykker dikta noko om seg sjølv; ubehaget over ikkje å nå fram.Are Frode Søholt f. 1974 er songar og debutant.

Boka kan bestillast frå Tiden forlag.

Gratulerar Are Frode!

Eg er i ferd med å reise frå Trondheim til Dubai med KLM og har booka billett via Widerøe sine internettsider. Dei har skrive ut ein elektronisk billett til meg.

Då eg freista å sjekke inn på nettet fekk eg beskjed om at min billett – eller ein i reisefølgjet mitt – ikkje kunne sjekkast inn på nett og at eg skulle vente til eg kom på flyplassen. Dette medførte at eg ikkje fekk høve til å oppgradere til naudutgongssete – det er ikkje berre SAS som har klart å kome fram til at det går an å skvise nokre ekstra kroner utav tryggingsinstallasjonane sine, KLM er ikkje det spor betre.

Men det var ikkje det som var dagens hovudpoeng:

Eg skal attende til Noreg om ei lita veke. Eg hadde frå før av ein tur/retur billett som ville sikre meg retur til Brussel den 19. Desember – men eg trengde å få booka inn siste distansen heim til Oslo også. Eg gjekk difor inn på Brussel Airlines sine heimesider for å bestille ein billett.

Umiddelbart etter å ha fullført bookingløypa såg eg at eg ved eit misstak hadde kome i skade for å oppgje namnet mitt feil: “Ruanr” i staden for “Runar”. Eg tok umiddelbart kontakt med kundeservice hjå Brussel Airlines, ei avdeling eg på det sterkaste misstenkjer for å vere lokalisert ein ikkje så alt for sentral stad i India.

Etter å ha trykt 10-12 gonger på nummertastar med det føremål å filtre samtala mi fram til rett ekspeditør og fekk til slutt ei dame på tråden.

Ho kunne fortelje meg – tre gonger – at det ikkje var mogleg å endre namn på ein billett – av di KLM var medlem av IATA – og meldemmer av IATA byter ikkje namn på billettar. Det er i mot regelverket å byte namn på billettar. I alle fall for IATA medlemmer. Det er slik det er. Ikkje mogleg, sa dama.

Eg krangla ikkje. Kansllellerte billetten og bestillte ein ny. Men logikken i dette resonnementet kan umogleg vere god.

IATA virkar til å ha tungt for å akseptere at noko kan skifte namn på ein billett etter at den er kjøpt. Men IATA virkar ikkje til å ha noko problem i det heile med at folk, som har vore så syndige å klemme inn ein liten skrivefeil når dei oppgav namnet sitt på bookingsida på nettet, ikkje får lov til å gå ombord på flya.

Ei erfaring rikare – eller – ei erfaring til i alle fall!

– “Beklager, du sitter for langt bak i flyet til at jeg kan gi deg nødutgang”, sa karen bak skranken.

– “Hæ…”, sa eg undrande – “koreleis då”?

– “Nødutgangen er i Economy Flex ser du, da måtte du ha kjøpt en bedre billett”, sa han med eit smil som han openbart hadde venta lenge på å få avlevere.

– “Det stod ikkje noko om at dette var ein spesielt dårleg billett då eg kjøpte den på nettet”, svara eg. “Det einaste som stod var at den ikkje var ombookbar”.

– “Beklager, men det hjelper ikke”, sa han på ein måte som gjorde det heilt klart at dette var noko i alle fall han ikkje tykte var beklageleg.

Harm som eg var tenkte eg å lese opp nokre IATA-reglar for han: “Du er klar over at flyet ikkje har lov til å ta av med mindre alle passasjerane er i stand til å sitje i krasjlandingsstilling?”, spurde eg sarkastisk.

– “Alle kan det ser du”, sa han og smilte.

Eg beit i meg resten av orda – dersom eg hadde gått vidare og prova poenget mitt hadde eg berre blitt sett att i Oslo. Sete ved nødutgangen hadde eg i alle fall ikkje fått.

Den interessante lærdomen frå denne morgontimen på Gardermoen var følgjande: nødutgangen er ikkje noko som er installert på flyet for å gjere passasjerar i stand til å ta seg ut av flyet på alternativ måte i tilfelle ei ulukke skulle inntreffe. Nødutgongen er noko som er installert for at passasjerar i Economy Plus skal kunne få strekkje på føtene sine.

…

Om eg hadde trykt meg ned i ein koffert og sjekka meg sjølv inn som bagasje ville eg ha fått den plassen eg trengde; når eg sjekkar inn som passasjer får eg eit sete som er laga for akkurat å kunne romme ein person av 175 cm lengde som veg 75 kg og følgjeleg kan sitje på tvers eller i Lotus-stilling om situasjonen skulle krevje dette.

Ja, ja… Ein ny dag i mi eiga vesle luftfartshistorie.

Al Ain Palace, det eldste hotellet i Abu Dhabi. Ein gong palasset til Sheik Zayed bin Sultan al Nahyan – no tilhaldsstad for brunstige tyskarar og kvinnelege småentreprenørar. I bakgrunnen, Le Royal Meridien med den roterande takrestauranten sin.

Grunna innrykk av feriegjester vart leilegheita til Oskar midlertidig overfylt og som sist ankomne nordmann i Abu Dhabi vart det mitt lodd å forflytte meg til Al Ain Palace for nokre dagar. Her fekk eg oppleve ei ny side av Abu Dhabi. Eg hadde eigentleg forestilt meg at dette emiratet, som er strengt religiøst, ville vere litt restriktivt når det kom til slike ting som omsetning og konsum av alkohol og seksualtenester, men det var feil; på Al Ain Palace var omsetninga av båe varekategoriar i full gang allereie i sekstida på kvelden når eg kom attende frå arbeid.

Dei to fyrste nettene hadde eg den tvilsame gleda av å ha ein tyskar på naborommet. Klokka sju om kvelden var han i gong med det eg trur må ha vore dagens fyrste runde med “kinesisk take-away” som småentreprenørane vert kalla her nede. Hadde det vore jentene som laga ein så fælsleg lyd som eg høyrde frå naborommet hadde eg ringt politiet. Det var imidlertid tyskaren sjølv som stod for lydane; det må venteleg ha vore uttrykk for noko han tykte om, men det høyrdest knappast slik ut for utanforståande eller -liggande.

Men det er ikkje nok med det. På hjørnet av Al Ain Palace ligg eitt ulovleg men “akseptert” alkoholutsal. Her kjem ikkje-heilt-rettruande muslimar i bilar med sota ruter og kjøper brennevin i diskret forpakning som vert plassert rett i bagasjerommet, teke imot betaling for gjennom ei smal glipe i bilvindauget og sidan aldri meir spurd..

Det mest underlege ved dette er at Al Ain Palace det eldste hotellet i Abu Dhabi, og at det tidlegare har vore palasset til den mykje omtykte Sheik Zayed, grunnleggjaren av UAE. Såleis burde alt liggje til rette for at hotellet kunne ha vore mykje meir attraktivt enn det er i dag – om det berre hadde gjort litt meir ut av historia si og litt mindre ut av ekstratenestene som vert selde på staden.

Biletet ovanfor syner kommunehuset i Abu Dhabi der eg arbeider. Det er noko meir “grandiost” enn kommunehusa heime – men så har då også kommunen 1 694 000 fleire innbyggjarar!

Forrige helg gjekk med til å pleie helsa etter at eg vart slegen ut av feber fredag ettermiddag. Dermed fekk eg ikkje utforska Abu Dhabi slik eg hadde sett føre meg – ei heller Al Ain-oasen eller nabobyen Dubai. Det lyt vere til seinare vitjingar. No er helsa oppe der den brukar å vere att, det vil seie, i botnsjiktet, og ei ny helg står for døra; alt skulle såleis vere duka for noko større opplevingsrikdom denne helga!

På fly er det gunstigare å reise som bagasje enn som storvaksen! Dersom du til dømes sjekkar inn ein stor koffert, så må ikkje den reise på “økonomiklasse”. Den vert plassert i lasterommet på ein stad der det er plass til den. Litt lenger framme i flyet er det andre reglar som gjeld. Her har det ingenting å bety at eit sete fysisk er for lite for den som skal sitje der, der er det kun billettklassar og innsjekkingstidspunkt som gjeld.

Kabinpersonalet vel, av omsyn til eige (u)behag, ikkje å sjå dette – og prøve å sjå til at store passasjerar får sitje der det er plass til dei. Vanlegast vert eg fortalt ved innsjekk a ‘om eg vil ha god sitjeplass så må eg kjøpe dyrare bilettar, eller i beste fall at eg kan spørje nokon om å få byte plass. Dette er naturlegvis noko eg ikkje gjer!

Til alle dykk som ikkje er nøgde medan de er ute og flyg: her er mi liste på 29 ting som irriterar meg ved å reise med fly som ein STOR passasjer:

1. Den korte jævelen som sit framfor meg, med seteryggen i bakre stilling
2. Små menneske med korte bein som sit ved naudutgongane og strekkjer seg
3. Det tronge setet mitt
4. Kantar og “saumar” på stolryggen framfor meg som gneg mot knea mine (sjå punkt 1)
5. Seteryggar som sig bakover, uavhengig av om justeringsknappen er inntrykt eller ikkje
6. Knapp for justering av seteryggen på innsida av armlenet som konstant vert inntrykt, og som fører til at seteryggen sig bakover
7. Kortare og kortare seteavstand dess lenger bak i flyet du kjem, sjølv innad i same kabin/billettklasse
8. Alt styret rundt å kome seg ombord: køyring, parkering, flytog, flybuss, innsjekk, tryggingskontroll, kroppsvisitasjon og passkontroll
9. Overprisa billettar, berre av di eg bestemte meg for å reise kort tid før avgong
10. Å hamne i eit midtsete, der eg anten vert skvist mellom to andre passasjerar, eller der eg skvisar to andre passasjerar oppetter vindauget og ut i midtgongen
11. At eg må skru av MP3-spelaren min under avgong og landing – hadde eg trudd ein augneblink at eitt så enkelt instrument som ein MP3-spelar ville kunne få flyet til å krasje hadde eg aldri gått ombord
12. Serveringstraller som slår borti albogen og kneet mitt, når flypersonalet er på tur “rundt” i kabinen
13. Smale sete med armlene som ikkje let seg løfte, slik at eg kan snike eine foten under og ut i midtgangen
14. Dårleg luftkvalitet, fordi flyselskapet sparar pengar ved ikkje å køyre det på “full guffe” heile tida
15. Folk som sit innanfor meg og som skal ut heile tida som har ADHD, eller som har ungar som sit i nærleiken som har ADHD
16. Andre slike som meg sjølv, som tek opp meir plass enn det er i eit sete
17. Bord som vert folda opp frå armlenet, som generelt er så låge at det er umogleg å få dei til å liggje flatt framfor meg
18. Toalett som eigentleg er for små til at eg kjem inn
19. Utydelege og uforståelege meldingar over intercomanlegget, som flygarane og kabinpersonalet etterkvart må ha opparbeidd vesentleg erfaring i å bruke
20. Falsktsmilande og overvennleg kabinpersonale
21. Tørr og kald mat, eventuelt underleg varm mat
22. Teatralsk tryggingsdemonstrasjon
23. Det faktum at einaste tryggingsutstyret for passasjerar ombord i flyet er flytevestar, som i tillegg ligg slik til at eg er ute av stand til å nå tak i dei.
24. Det faktum at det alltid virkar til å bli turbulens etter at kabinpersonalet har vore rundt med kaffi
    • (resten av lista gjeld berre for flygingar med underhaldningsanlegg ombord)
25. Høyretelefonuttak som er plasserte på innsida av armlenet, og som dermed gneg mot låret når eg pluggar i høyretelefonane
26. For små videoskjermar som er plassert for langt unna
27. Spelefilmar som er redigerte for å passe til flypublikum, der vesentlege delar er utelatne.
28. Alt for låg plassering av LCD-skjermar i seteryggen framom meg, slik at innsynsvinkelen frå mi høgde gjev eit matt og dårleg bilete
29. Ubrukelege høyretelefonar, som nesten aldri gjev meir enn monolyd – og som gjev plent med statisk støy i bakgrunnen.

Eg svara idag på ei spørjegransking på Internett. Til eitt av spørsmåla var det fire svaralternativ: “helt uenig”, “uenig”, “enig” og “helt enig”. Kan nokon fortelje meg skilnaden på det å vere “usamd” og det å vere “heilt usamd”?

Etter å ha prøvd talrike gonger å få endra ei oppføring i Telefonkatalogen via noko så passande som telefonen freista eg i dag “kontakt oss” tenesta på nettsidene til Eniro.

Eg nytta Mozilla Firefox 2.0.0.6 og alt virka som det skulle – fram til eg freista å sende inn skjemaet når det var ferdig utfyllt. Dette er naturlegvis det mest irriterande tidspunktet eit skjema kan skjære seg på – etter at eg har fyllt ut alt.

Eg tok meg bryet med å fylle inn noko i alle felta fram til og med ‘fakturanummer’ der eg skreiv inn ein serie nullar. Då fekk eg til alt overmål opp ei feilmelding “processing error” med to undertekstar, ein på Engelsk og ein på Tysk med litt ulikt innhald.

Eg skifta til å syne sida i Internet Explorer – då fungerte det på fyrste forsøk. Det er forsåvidt hyggjeleg, men kan de ikkje berre skrive Javascript som fungerer på kryss av nettlesarar – det er då ikkje så vanskeleg. Særskilt ikkje når ein tenkjer på kor mykje pengar de nyttar på denne tenesta dykkar!

Xenakis døydde i 2001, men i dei åtti åra før og fram til idag gjer han framleis skade på skuldlause folk si forståing av musikk og korsong verda over. Xenakis og eg fann ikkje tonen. Dette kan naturlegvis vere mi skuld, men Det Norske Solistkor si framføring av ein av hans “Nuits” i Aulaen på Firda Vidaregåande Skule i går kveld kan tyde på at Xenakis hadde store vanskar med å finne tonen også når han sat åleine og komponerte.

Min vyrdnad for Det Norske Solistkor er høg (og stigande) – det er ikkje tvil om at det var eit krevjande verk å framføre og at dette vart gjort med glans – det er derimot tvil om kva tid Xenakis var fødd. 29. Mai 1921 verkar å vere det heitaste tipset på verdsveven og eg vil hermed føreslå dette som offentleg sørgjedag i Noreg.

Kjøp alt du kan få tak i av Xenakis – og brenn det på bålet saman med kunsten til Stig Eikaas.