Like brått som det byrja er året 2015 kome til ende — og 2016 står for døra, reint og ubrukt.

Eg vonar det nye året vert rikt på framgang og opplevingar, at det vert fylt av lukke men at det vert fattig på motgang og svartsyn.

Eg vonar livet i det nye året vil leggje seg i laglege foldar og ynskjer dykk hermed eitt meir enn alminneleg godt nytt år.

Foto: Eld og svovel — nært møte med naturkreftene på Kawah Ijem på Aust-Java, Indonesia. Eitt av mange inntrykk frå eitt 2015 som i skrivande stund er historie.

Det er ein god del som er verre enn dette.

– Stein Runar Bergheim, BRU-DOH, 25.11.2014

Det er mykje som kan måle seg med eitt økonomisete på eitt gamalt Lufthansafly

– Stein Runar Bergheim, FRA-BRU 21.11.2014

4 500 år gamle, like gamle som Pyramidane, står kjeglane der på eitt fjell, 2 000 m o.h. og vitnar om ein avanserte siviliasjon i eitt nådelaust landskap for lang, lang tid sidan.

Shankar kallar byen Hyderabad “heime” men er eigentleg frå ein “landsby” med namnet Vijayawada nær 300 km aust-søraust om Hyderabad. Med sine usle 1,048,240 innbyggjarar er ikkje denne “grenda” stor nok til at nokon har høyrt om den. Om eg nytta same reknestykke kunne eg kalle Oslo heime – måtte Gud slå meg til jorda.

Hyderabad er hovudstaden i den Sør-Indiske staten Andra Pradesh og er med sine 6.8 millionar nnbyggjarar ein noko større stad enn Sogndal, der det fyrste møtet vårt fann stad.

India har det med å gjere eitt voldsomt inntrykk på folk som vitjar landet, anten dei rusar seg på det, forelskar seg i det eller vert skremde frå vitet av det. I skrivande stund er klokka 04:10 (GMT +5:30) og eg har vore i India i nærare ein time. Eg har såleis ikkje funne ut kva for ein av kategoriane ovanfor eg høyrer heime i enno. Det får vere til i morgon.

God natt.

zzz

Vakning.

Det er ikkje på langt nær lenge nok sidan eg gjekk til sengs til å rettferdiggjere oppstandelse. Heile skrotten protesterar men arbeid er arbeid.

Det er lite ved hotellet, Taj Vivanta, som er eigna til å skreme av nokon. Eitt heilt anstending etablissement – kunne ha vore kvar som helst i verda. Dagen går med til intervju av kandidatar til ein jobb i Muscat.

Seint på ettermiddagen tek vi oss ein tur ut for å strekkje på beina. Hotellet organiserar ein bil med førar til oss. Bilen er liten men har ein del underlege fasilitetar:

• Massasjesete med fjernkontroll
• Playstation Portable
• Seks ulike dame- og livsstilsmagasin
• Eitt utval av vatn- og fruktjuiceflasker
• Ein mobiltelefon for lokale telefonsamtalar

Turen går til Birla Mandir, eitt tempel på ein bakketopp. Til eitt svært monument i gamlebyen, Charminar og til det tidlegare slottet til Muslimherskarane som rådde grunnen i Hyderabad fram til 1949 – eitt år etter frigjeringa, Chowmahalla Palace.

Skuffande på ein god måte: Stort sett reint og ryddig; ok trafikk utanom rushtida; heilt annerleis enn det India eg hadde førestilt meg og blitt lova/truga med.

Som småbrukarson frå eitt nedlagt mjølkebruk er det kjekt å sjå at også mjølkeprodukt kan få sevja til å stige i skrotten på internasjonale reisande.

nO (eller aldri)!

Etter eitt kort rådslag vart kollega Øystein Grønning og eg samde om at tida var overmogen for ei vitjing til Iran, før eventuelle aksjonar, reaksjonar og motreaksjonar måtte gjere dette vanskeleg. Etter å ha blitt orienterte om rådslaget slutta også frendane AVS Shankar og Olav Hauge seg til reiseplanane – og med det var vi på veg.

Som ein Kamel gjennom eitt nålauge EI låvedør

Det var mykje enklare å kome inn i Iran enn det ein kunne få inntrykk av når ein snakka med jenta i innsjekkingsskranken i Muscat – eller når ein las kva Lonely Planet hadde å seie om saka:

Iran introduced the visa-on-arrival (VOA) in 2005 … In theory, you can fly into Tehran, Esfahan, Shiraz, Mashhad or Tabriz and be issued a seven-day visa at the airport. In practice, this service is unreliable, at best … All up, these [VOA] are only good for desperate last resorts.

Allereie før vi var igong var ein av grunnsteinane i reiseopplegget vårt stempla som ein “siste desperat utveg”.

Det synte seg likevel at det ikkje skulle meir til å kome inn i Iran enn å: syne fram eitt pass som var gyldig i minst seks månader; fylle ut eitt skjema, som spurde etter slik radikal informasjon som ‘bestefars fulle namn’; og sist men ikkje minst – betale 50€. Med dette vart vi utstyrte med kvart vårt 15-dagars turistvisum. Det tok likevel noko tid – nærare ein time – ettersom visakontoret berre hadde ein mann i arbeid.

Det var elles lite fiendtleg ved flyplassen i Shiraz. Med unnatak av eitt enkelt A3-ark med påskrifta “Down with Israel” kunne dette ha vore kvar som helst i verda.

Byen Shiraz

Til å vere busett av berre menneske som kjenner hugen til det vonde i hjarta sine er Shiraz ein forbausande moderne by. Som alle moderne byar flaut den over av apotek, frisørsalongar og skoforretningar – samt eitt urimeleg antal bankar.

Moderne, ja; men heller rufsete å sjå til.

Trygg Trafikk

I Shiraz køyrer alle bil i eitt “dynamisk vegsystem” der kvar sjåfør sjølv bestemmer seg for kor mange køyrefelt han meiner det er der. Av og til er to sjåførar usamde om talet – dette medfører konflikt.

40 cm djupe og 40 cm breie stikkrenner kantset alle vegar, noko som medfører ytterlegare spaning. Den alminnelege avstanden mellom to køyrety er 20-60 cm – avhengig av fart, klimatiske tilhøve og dagsform.

Dei mest populære bilmerka var vere lisensproduserte Peugeot 405 og  “heimelaga”  Pars Samand frå Iran.

Fotgjengarar hadde så langt vi kunne sjå ingen borgarrettar og måtte pent bu seg på å bli kvesta av støtfangarar og sidespeglar i vissa om at dette ikkje ville få noko som helst slag konsekvens for gjerningsmennene.

Vindaugsviskarane virka jamt over å vere antikke og hadde nok  større affeksjonsverdi enn bruksnytte . God sikt var andreprioritet for Iranske sjåførar – etter  trua på det evige livet.

Tak over hovudet

Vi var busette på eitt hotell med namnet “Hotel Pars International”, ein sjuetasjers boks, av det ikkje alt for fotogene slaget, men med rimeleg store, velhaldne og reine rom.

Dei andre turistane glimra med sitt fråvere – og vårt minimalistiske reisefylgje på fire utgjorde omlag ein tredjedel av gjestene på hotellet dei to døgera vi budde der.

Vegen til hjarta

Maten i Shiraz var unekteleg god – men kvar vi gjekk og kva vi enn bestilte kom det til sist grillspyd med ris og grønsaker på bordet. For at gjestene skulle få kjensla av eit omfattande utval var denne eine retten utstyrt med mange ulike namn i menyane.

Shiraz var ikkje nokon god stad for vegetarianarar. Sjølv folk som snakka godt Engelsk kunne ikkje kome på å ha høyrt om folk som ikkje åt kjøt – og langt mindre kva du skulle gjere om du kom over ein. Følgjeleg enda Shankar stort sett opp med heller stusselege grønsaksrestar frå salatbaren.

Te, te og atter te

Te er truleg den viktigaste drykken i Shiraz – tett fylgd av pulverkaffi.

I mangel av “the real deal” var alkoholfritt øl populært. Likeeins vatn servert i lerkeforma plastflasker av det slaget vi finn på Vinmonopolet heime. Færre skilt med Coca Cola-reklame enn dei fleste andre stadar eg har vitja tel positivt.

VasspipeSEMANTIKK

Om kvelden ville vi ut og røyke vasspipe. Overtydd om at dette var noko folk gjorde rett som det var i Iran, la vi problemstillinga fram for dama i resepsjonen:

– ‘Where can we go to smoke water pipe?’ spurde eg sjølvsikkert.

– “’Sorry?’ svara dama.

– ‘Øh – shisha?’ sa eg noko mindre sjølvsikker.

-‘Hm?’ undra resepsjonøsa.

– ‘Nargileh?’ heldt eg  fram.

No spurde ho ikkje eingong oppatt men berre stirra blankt på meg.

– ‘Hookah?’ freista eg, og tenkte med meg sjølv at om ho ikkje skulle vere kjend med dette ordet, kunne eg lett verte oppfatta som ein person av tvilsam moral.

– ‘Aaaaah, “ḡalyān”’ sa ho og lysna opp, tydleg letta over at det ikkje var noko verre den svære turisten framom ho ville.

Kjært barn mange namn.

Etter denne semantiske “renessansen” lyfte ho telefonen og ringde dei 10 metrane over golvet til hotellet si drosjeskrank der ho gav ein kar beskjed om å køyre oss til ein høveleg stad for ei pipe. Turen enda ved eitt røyktungt telt borgøymd i ein bakgard. Teltet var fullsett av fotballentusiastar – dette var dei fyrste “vonde menneska” eg trefte i Iran – og unge par, som i mangel av betre stadar å la kjærleiken å bløme, møtast her over ei vasspipe.

Ting å sjå på

Det er mykje å sjå i Shiraz; så mykje at det var ytterst fortærande ikkje å ha meir enn to dagar til rådvelde.

Arg-e Karim Khan

Både Olav, Shankar og Øystein vitja dette festningsverket. Etter å ha konstantert at eg ikkje hadde vore der vart dei samde om at, for deira del, var det Arg-e Karim Khan som hadde vore høgdepunktet på turen. Svinepelsar. Moglegvis verd ei vitjing – men eg er slett ikkje sikker.

Vakil Bazaar

Sjølv vonde menneske må handle mat og klede – og når Shiraziane er ute i slike ærend søkjer dei gjerne til den gamle basaren, Vakil Bazaar.

Her vart det svært tydeleg for meg at den jamne Iranaren er omlag to-tredjedelar så lang som Øystein og halvparten så tjukk som meg. Dette tykte dei Iranske ungane var ustyrteleg morosamt. Dei såg opp på oss med store auge; fyrst oppetter og så nedetter før dei byrja å skratte.

Foreldra deira, som  freista å lære ungane av med å peike på og le av  folk, snudde seg ikring for å orsake åtferda til yngelen; men etter å ha stege som fjetra nokre sekund og glodd storøygd, oppetter og nedetter,  byrja også dei å le.

Eg kan ikkje nokon gong tidlegare hugse å ha sett så mange undrande og smilande fjes på så kort tid.

Det er mogleg at vondskapen til Iranarane set inn noko seinare i livet.

Nashq-e Rustam

Nashq-e Rustam er eitt gravfelt noko nord om Persepolis. Fire gravkammer hoggne inn i fjellet og ei frittståande grav minnte mykje om  strukturane i Petra. Det var også her vi opplevde den store, men tidsavgrensa, gleda av det eine kvarteret med opphaldsver vi hadde på turen.

Persepolis

Persepolis er det viktigaste arkeologiske området i Iran og eitt av dei mest kjende i verda. Eg hadde sett meg føre å dra hit etter å ha lese Karsten Niebuhr si bok  “Reisebeschreibung von Arabien und anderen umliegenden Ländern” frå 1778. Niebuhr var den einaste som overlevde den Danske ekspedisjonen til Arabia og nytta mykje tid på å kopiere inskripsjonar i Persepolis medan han var på veg attende til Danmark.

I ausande regn kan eg utan nemneverdig innsats førestille meg mange stadar som er like attraktive som Persepolis. Om staden ikkje synte seg frå si mest fotogene side var dei gamle ruinane eitt mektig syn – nok til å førestille seg korleis det må ha vore i sine glansdagar.

HafEzMausoleet

Iranarane er glade i poetane sine og oppsøkjer jamleg gravstadane deira. Mellom dei fremste av desse finn vi Sufi-mystikaren og poeten Hafez. Det seiest at etter Koranen er verka til Hafez det viktigaste inventaret i ei Iransk bokhylle.

Hafez ligg gravlagd i Shiraz og det er reist eitt mausoleum over grava i ein vakker hage – som truleg tek seg enno betre ut i opphaldsver.

Det seiest at Hafez sjølv hadde næra ein sterk kjærleik til Shirazdrua og at han  henta inspirasjon til dikta sine frå ein lett til variabel raudvinsrus. No for tida var det ikkje anna enn te å få på staden.

Zinat-ol-MOlk House

Iran er eitt stort land med mykje folk – men Shiraz og Farsregionen har likevel gjeve opphav til mang ein kjend skapnad oppgjennom tidene. Dette er temaet for utstilllinga til museet Zinat-ol-Molk. Her kan ein vandre mellom kjende personar og lese om korleis dei påvirka si samtid og historia til regionen.

Det var verd å merkje seg at det ikkje gjekk så  bra for dei som påverka si samtid for mykje.

Museum of Antique Objects

To steinkast unna Zinat-ol-Molk ligg Narenjestan Ghavam – med Museet for Antikke Objekt. Kan ikkje seie at museet fekk sevja til å stige i skrotten – men bygninga det låg i er rekna for å ei av dei finaste Iran. Det ikringliggjande hageanlegget inviterte til fotografisk dokumentasjon.

Allah Akbar Skaret

For å få eitt overblikk over Shiraz fekk eg ein drosjesjåfør til å køyre meg opp til Allah Akbar skaret. Dette er ein av dei attraksjonane ein med fordel kan ta til slutt; heilt til slutt – etter at ein har sett alt anna.

Martyr Chamran Hospital

Sjølv om eitt sjukehus på ingen måte er nokon attraksjon tykte eg likevel at ideen om eit sjukehus med ordet “martyr” i namnet verka til å vere ei forlokkande sjølvmotseiing.

Veret

Det er trist å måtte stadfeste dette, men det finst dårleg ver; og når ein kombinerar “dårlig ver” med “dårlige klær” er det ingen grenser for kor vått og surt det kan verte.

I reint meteorologisk forstand var turen vår meir vellukka for den Iranske landbruksnæringa enn den var for oss sjølve; folk vi snakke med let til at det var tre år sidan det hadde regna slik det gjorde under vitjinga vår.

I dag, dagen etter, er det sol.

Eitt annerleis Iran

Når ein går og ser seg om i Shriaz, og held det ein ser med sine eigne auge saman med det ein høyrer frå internasjonale media, er det ikkje til å nekte for at det er eitt gap mellom lyd og bilete.

Shiraz er ein moderne by. Folk har lite pengar – men arbeider svært mykje, svært hardt og får på eitt vis endane til å møtast. Samstundes er dei imøtekomande, blide, uendeleg interesserte i kvar vi kjem frå – og veit ikkje kva godt dei skal gjere for å få oss til å trivast.

Er det no eigentleg så urimeleg at Iran skal få lov til å utvikle sitt eige program for atomenergi?

– Ikkje som eg kan sjå? Dei driv no med det same rett over fjorden i dei Sameinte Arabiske Emirata med den vestlege verda si signing…

Det er naturlegvis ikkje bra med fleire kjernefysiske våpen i verda – men kor mykje tryggare opplever eg verda å vere ved at Iran ikkje har atomvåpen når eg veit at USA, Russland, Storbritannia, Frankrike, Kina, India, Pakistan, Israel og Nord-Korea(!) har?

– Ikkje så veldig mykje tryggare…

Er det verkeleg slik at Iranarane er så vonde og fanatiske som Amerikanarane vil ha det til?

– Den vesle stunda eg var der opplevde eg det ikkje slik; tvert imot var Iranarane mellom dei hyggjelegaste og mest imøtekomande menneska eg har møtt i Midt-Austen…

Tanken på å leve i skuggen av ei Iransk atombombe er sikkert fæl for Israel– men korleis er det for Iran å leve i skuggen av ei Israelsk ei?

– Truleg ikkje noko å trakte etter det heller…

Eg sår ikkje tvil ved at Iran har sine politiske og økonomiske problem, men om den politiske leiinga objektivt sett er så myke meir vondskapsfull enn den i USA; det ville eg ikkje setje pengar på.

– “To the airport, please”, mumla eg søvndrukken.

Det er lite truleg at eg var godt selskap denne morgonen – eg hadde slite meg opp i grisotta. Baksetet på drosja eg no klemde meg inn i, ein gamal Toyota Corolla som gjekk livskvelden raskt i møte, var eitt dårleg byte for seng og pute.

– “I drive fast, no?”, spurde sjåføren, tydeleg nøgd med sitt eige arbeid i det vi med eitt naudskrik unngjekk ein kryssande lastebil i eitt lyskryss.

– “Jau du køyrer som ein helvet”, svara eg halvt til meg sjølv, “ehrm… I mean, yes, you do”, la eg til etter at sjåføren hadde snudd seg ei halv omdreiing og sett dumt på meg i fem sekund medan han heldt ein jamn avstand på “eitt-tusen-og-daudsulukke” til bilen framom.

Nøgd med dette svaret trakka sjåføren gasspedalen enno nokre centimeter gjennom golvet og tok laus i retning flyplasen som om Styggen sjølv skulle ha vore etter han.

Abu Dhabi er ikkje eitt land der dei har overskot på vatn. Det finst imidlertid nokre få område der fordampinga er høg nok til at skodda legg seg tjukk om morgonen vinterstid. I tråd med god internasjonal praksis er det her dei har valt å leggje flyplassen sin. Følgjeleg kom vi etterkvart inn i eitt skoddefelt så tjukt at sjølv baklyktene på doningen fem meter framom oss mest ikkje var til å sjå.

– “It difficult see, no?”, spurde sudanesaren, medan han passa på ikkje å lette på gassfoten?

– “It difficult, it difficult indeed!”, svara eg fråverande medan eg freista å tenkje på alle dei gode tinga eg hadde fått med meg i livet. Det demra for meg at med setebeltet på kunne eg kanskje kome frå det med 80-90% funksjonshemningar framfor å misse livet.

– “What you doing, why?”, kom det såra frå førarsetet straks sjåføren vart var arbeidet med setebeltet bakom han. Det vart no viktigare for han enn nokon gong å demonstrere det fortreffelege ved kombinasjonen av høg fart, dårleg sikt og tett trafikk.

– “For God sake!!!”, ropte eg i det vi etter eitt akutt feltskifte, som kom nesten like uventa på meg som på bilen ved sidan av, køyrde forbi ein ny lastebil.

Ordet “God” hadde gjeve sjåføren ei kjærkomen anledning til å skifte temaet til gudstru. Oppøst og glad over denne nye utviklinga i samtalen, som til no i sin heilskap hadde vore einsidig og samansett av einstavingar, kom sudanesaren i vanvare for å slakke eitt par-tre grader på gassfoten.

Dei likar å snakke religion her nede, spesielt om dei kan få klemt inn nokre sjølvproklamerte fulltreffarar knytt til skilnaden mellom dei som har rett (muslimar) og dei som har feil (alle andre – men særskild ætta til Ismael og desse heidenske Hinduistane).

Eg byrja så smått å leike meg med tanken på at eg kunne kome ifrå dette utan sjukehusopphald om eg berre kunne klare å halde samtalen i gong.

Det var imidlertid ikkje mykje trøyst å få gjennom samtalen. I nøkterne 120 km i timen – men framleis med nullsikt – fekk eg passet mitt påskrive: vel og bra var det at eg tilhøyrde eitt av “folka” som var omtala i “Boka” – men når timen kom,  som slett ikkje trengde bli så lenge til tenkte eg med meg sjølv, ville eg ikkje kome til å nyte andre privilegium enn den mest svartsjela Judaist. Eg skulle brenne.

Sudanesaren derimot skulle nyte flaumar av vin i paradis – og jomfruer. Eg måtte ikkje gløyme jomfruene.

…

Om det var mi eller hans gudstru som gjorde utslaget veit eg ikkje, men ved eitt under, som frå min sitjestad opplevdest fullt på høgde med Jesus sin spasertur på Genesaretsjøen, kunne eg eitt kvarter seinare stige ut av drosja på Abu Dhabi Internasjonale Lufthamn utan fysiske mein.

Kva: Bil- og fjelltur i Alpane

Kvar: Munchen, Bad Reichenhall, Berchtesgaden, Gosau, Hallstattersee, Bischofshofen, Bad-Gastein, Heiligenblut, Grossglockner, Krimml, Zillertal, Neuschwanstein, Munchen

Når: Juni 2009

Dagen starta uvanleg tidleg i baksetet på ei drosje i Abu Dhabi, den heldt fram med ei mellomlanding og ein kaffitår i Doha før eg midt på dagen var framme i Munchen der eg skulle møte mine faste turkameratar Harald og Øyvind for ein vekelang og ikkje så alt for godt planlagt tur i Austerrike.

Eg landa ein god del tidlegare enn dei to andre og nytta tida til å prokurere nytt fotty for fjellvandringsføremål. Etter å ha nytta heile våren i Abu Dhabi hadde eg ikkje anna enn nokre fillete tysko til “offroad” føremål. Til fjellvandring på snødekke var dette til liten nytte.

Etter ein grundig nettstudie identifiserte eg to verksemder som var spesialierte på obskøne storleikar når det galdt sko og klede. Her fekk eg akkvirert fjellsko og unngjekk med eit naudskrik å kjøpe meg ein bayersk ølbunad, komplett med lederhosen og tova ulljakke. Dette kunne ha gjort kål på eventuelle gjenverande delar av mitt ein gong så gode omdøme.

Edy frå Bad Reichenhall

Etter at eg hadde plukka opp dei hine på flyplassen la vi i veg i retning Bad Reichenhall som Harald hadde plukka ut som overnattingsstad fyrste kvelden. Her kom vi til stengde dører – men musikk som var lystigare og hadde høgare volum enn den var vakker indikerte at det i alle fall var folk i andreetasjen.

Ikkje mykje å seie om hotellet. Meir å seie om kjelda til musikken som synte seg å vere entertaineren “Edy” som med stor innlevnad og eineståande mangel på skamkjensle vandaliserte kjende populærmusikalske verk i hotelldiskoteket annankvar kveld.

Trøytt som eg var heldt eg ut ein halvliter med øl før eg slo retrett til lyden av Edy sin versjon av “Y.M.C.A”, ein versjon som med unnatak av vokalisten si seksuelle legning hadde lite til felles med originalen.

Vi kom seint og drog (relativt) tidleg frå Bad Reichenhall. Ikkje noko å seie om den grenda eigentleg.

Hytta til Hitler

Det er ikkje tvil om at han var eit dårleg kort denne Hitler. Men sjølv blinde høner kan ribbe eit strå – og Hitler sitt strå må truleg ha vore Kehlstein Haus – eller Ørnereiret som vi kjenner det som.

Denne “hytta” ligg på ein fjellkam ovanfor Berchtesgaden og har eit storslagent utsyn i alle retningar. Skulle vore kjekt å gå på fjelltur her ein gong – vart ikkje tid til det denne gongen.

Salzkammergut

Vi ville vidare austover og hadde blinka ut Hallstatt som neste overnattingsstad. På vegen la vi inn stopp ved Gosausjøen, ein idyllisk innsjø mellom høge fjell av den typen som stort sett finst i turistbrosjyrar og filmar – men som ikkje finst i røynda.

Dette var ein særs suksessrik avstikkar med unnatak av at Haralden forla kameraet sitt ein eller annan stad langs vegen og at han såleis gjekk glipp av nokre skikkelege blinkskot av meg og Øyvinden (kvar for oss og påkledde må det leggjast til).

Hallstattersjøen var også slik den skulle vere. Badetemperaturen var kanskje ikkje optimal – men snikane drog av og bada utan meg så det leid ikkje eg noko vondt utav.

Hr Derrick aus der Kriminalpolizei

Dag vart til natt og natt vart til dag den tredje dagen. Vi ville no vidare til sørsida av alpane, til landsbyen Heiligenblut som såg ut som ein fin stad å ta bilete på.

På vegen hit måtte vi fyrst innom Bischofshofen. Inndoktrinerte frå barnsbein av med at dette var ein eksotisk vintersportstad var eg og Haralden tylne nok til å gå opp unnarennet medan Øyvind fingerte ein kneskade og klokeleg heldt seg i flata.

Bischofshofen. Meir for Kjetil Bergheim enn for Runar Bergheim – men ein bra stad likevel.

Nede i sentrum måtte Haralden som vanleg ha seg kaker. Trass eit tettpakka sentrum med bilar fann han til sist ein ledig parkeringsplass med eitt svært skilt der det stod Verboten. Haralden antok at Verboten ikkje var på arbeid denne dagen og tok risken på å parkere der.

Etter endt bekaking returnerte vi til bilen for å finne at politiet hadde avlagt oss ein visitt og invitert oss til å donere 15 € til klubbkassa deira. Dette medførte at vi måtte oppsøke politistasjonen, spele dumme turistar (ei rolle vi eigentleg gjekk forbausande godt inn i) og betale oss ut av klemma.

Bad Gastein

Bad Gastein var neste post på programmet. Her skulle det vere varme kjelder. Vi fann eitt spa med varme kjelder – men det var fullt av folk som såg ut som amerikanarar i badedrakt – og speedos.

På sommarferie må ein bade så ofte det er råd. Vi la oss difor på hjarta at vi MÅTTE bade her. Sola skein, vinden var av det lune slaget og sjølv om det ikkje var nokon “forhete” bestemte vi oss for å freiste ein kunstig dam som var laga attmed elva nokre kilometer nedanfor byen.

Kaldt.

Forfriskande.

Men mest kaldt.

Det låg rettnok eitt par der nede. Som tysktalande flest (hugs Edy) var det heilt skamlause. Han låg stortsett oppå henne så det var ikkje så vanskeleg å skjøne korleis ho heldt varmen. Korleis han opprettheldt dei 37 veit eg ikkje – ikkje brydde eg meg heller. Han måtte gjerne fryse for meg.

Dei termiske kjeldene som Bad Gastein er kjend for gjorde imidlertid ikkje noko inntrykk på oss. Vi drog frosne men fornøgde vidare opp dalen for å ta eitt biltog gjennom alpane og ut på sørsida av Grossglockner til Heiligenblut.

Heiligenblut

Heilagt blod var det ikkje så mykje av i grenda – men ein likeleg bed & breakfast hadde Haralden forhandla seg fram til på utmerkt høgtysk.

Vi kom litt for seint til å ta del i dei store kulinariske gledene i Heiligenblut denne kvelden. Det meste var stengt, men vi fann ein pub som serverte pizza og smårettar. Dette heldt i lange banar.

Her møtte vi også ein norsk motorsyklist. Han hadde køyrt heilt frå Noreg på ein og ein halv dag. Mesteparten i dårleg ver.

Han hadde nok sett føre seg at i alle fall eg måtte vere “biker” med bakgrunn i min generøse fysikk – men vart stygt skuffa etter å ha kome i prat med oss.

Då Haralden fortalde han at vi var her for å gå i fjellet byrja han å le så fælt at vi var redde han hadde fått eitt epilepsianfall.

Det hadde han ikkje.

Han hadde heller andri gått ein motbakke etter at han fekk seg motorsykkel.

Kyrkja i Heiligenblut er karakteristisk smal og høg – passar godt inn med dei kringliggjande fjella.

Vi vakna neste dag til lett yr og overskya. Planen var å køyre over Grossglocknermassivet og ned på andre sida til Krimmlfossen og over Tyrol.

Grossglockner

Kryssinga av Grossglockner, høgste fjellet i Austerrike, var meint å vere eitt av høgdepunkta på turen og vi var ikkje så ivrige på å legge iveg før skodda hadde letta. Vi tok difor eitt par avstikkarar på vegen oppover fjellet. Den fyrste leia oss til ein så måteleg interessant gullgravarlandsby høgt oppe i ein fjelldal – den andre leia oss pokker-i-vold bortgjennom nokre gardsområde og, etter mykje om og men, attende til hovudvegen nokre kilometer nedanfor Heiligenblut.

Omsider var det ikkje fleire ting vi kunne gjere for å utsetje fjellovergongen – og vi ga oss i kast med fjellet.

Ein sideveg nær toppen av fjellet førte til eitt utsiktspunkt over breen framom Grossglockner med sjølve fjellmassivet i bakgrunnen. Her hadde dei laga til ein del forståelege og ein del uforståelege turistattraksjonar der ein av representantane for den siste gruppa var ein 300 meter lang tunnel som freista å formidle ei eventyrforteljing med støtte i usamanhengande plakatar og bakgrunnslyd.

Denne attraksjonen kan på det varmaste frårådast. Prioriter utsynet over breen og fjellet – og kom deg så derifrå.

Øyvind og Harald på ein pynt framom Grossglockner

På høgste punktet på fjellovergongen var det så tjukk skodde at vi ikkje såg meir enn nokre få meter. I tillegg var det ei “bikerbu” der oppe. Ei varmestove for slike som Nordmannen vi hadde treft nede i Heiligenblut. Ikkje mykje heilagt ved motorsyklistar.

Vi måtte såleis bite i det sure eplet, akseptere at det for vårt vedkomande ikkje var noko utsyn å snakke om frå “einer der schönsten Pässe in Europa”.

Vi sette no all vår lit til Zillertal.

På vegen køyrde vi forbi Krimmlerfossen – som med sine 380 fallmeter er den høgste i Austerrike. Eidsfossen er imidlertid langt finare.

Zillertal “leverte” i tråd med forventningane. Dette er vel kanskje eitt dalføre som er betre kjent for vintersport men det var ikkje ulikeleg på forsommaren heller.

Vi tok losji i landsbyen Mayrhofen på hotellet Villa Knauer. Vertinna, Erna, visste ikkje kva godt ho skulle gjere eller seie for å få oss til å trivast – så ho sa likesågodt alt ho kunne kome på heile tida.

Villa Knauer, Mayrhofen.

Harlden briljerte med tysken sin og la ut om det eine og det andre som ho i sin tur la ut til dei andre hotellgjestene.

Mellom desse fanst det eitt eldre tysk par som ikkje kan ha budd så langt frå grensa til Flandern. I alle fall hadde dei den same vanen med å gje frå seg eitt underlege langtrakt “Jååå – jååå”  (ja – ja) som respons til alt som vart sagt.

– “Der kleine Kerl läuft in den frühen Morgenstunden”, høyrde vi Erna fortelje tyskarane.

– “Jååå – jååå”, smilte tyskaren

– “…die Großen nur schlafen”, heldt Erna fram

– “Jååå – jååå”, sa kona til tyskaren fordømmande

Det var tydeleg at Haralden hadde gjort eitt stort inntrykk under frukosten. At han også hadde stillt meg og Øyvinden i eitt dårleg ljos var det ikkje mykje tvil om.

Språksvake som vi var kunne vi ikkje rette på dette og slo oss til ro med at før eller sidan måtte Gloppestadguten trø over ved eiga hjelp.

– “Jååå – jååå”, kom det lakonisk frå nabobordet.

Vi hadde ikkje fanga opp kva Erna hadde sagt til dei i mellomtida – men at det var om oss og at det ikkje var fordelaktig kjende vi oss trygge på.

Det eldre tyske pareet var ikkje berre fordømmande overfor nordmenn som søv frampå. Dei var også seksuelt aktive.

Vi var busette i etasjen under dei – og når kvelden skreid fram kom “jååå-ane” tettare og tettare i selskap med lyden av sengegavl mot vegg. Dette heldt på urimeleg lenge før dei skifte toneart og gjekk til kvile.

Zillertalruta

Vi hadde sett oss ut ei fotturrute som heitte Zillertalruta, og som byrja ved eitt stort regulert kraftmagasin med namn Schlegeisspeicher og som gjekk oppunder Hintertux fjella.

Dette var ei fin runde som vi nytta ein fem-seks timar på og som tok oss godt opp i høgda. Etter omlag 20 minutts gange vart tempoet mitt for sniglete for Haralden som føreslo at han kunne springe litt i førevegen og rekognosere.

Øyvinden heldt meg med selskap i solidaritet og medan Haralden gjekk frå å vere ein prikk på horisonten til å bli ingenting sleit vi oss oppetter fjellsida omlag 1000 høgdemeter.

Utsyn over den regulerte innsjøen Schlegeisspeicher frå “balkong-gangen” på Zillertalruta.

Austerrikarane likar komfort – og sjølv om dette var så “villt” som landskapet vert i Alpane var det ikkje mindre enn to serveringsstadar langs ruta.

På den fyrste sette eg til livs ein dugeleg tallerk med gulasj, på den neste vart det med ein halvliter øl.

På høgste punktet på ruta såg vi at fjellet bakom hadde ei taubane til toppen. For ein Gloppar er ikkje dette bra. Det skal ikkje vere taubaner til fjelltoppar.

Som ein konsekvens byrja det å velle inn hjartepasientar og anna svineri som ikkje hadde gått ruta nedanfrå slik skikkeleg folk ville ha gjort – men som i sine nyinnkjøpte vandrarklede kom ovanfrå etter fyrst å ha teke taubana til toppen.

Hintertuxer Gletscher

Neste dag freista vi oss opp Tuxtal for vitje fjelltoppen vi hadde sett dagen føre. Denne nådde vi ved å ta tre ulike taubaner til vi nødde ei høgd på 3250 m o.h.

“Skikkelege” turistar.

Her trefte vi til vår store skuffing tyskarane frå hotellet att.

– “Jååå – jååå”, nikka dei gjenkjennande og smilte

– “Jååå – jååå”, sa Haralden attende smilande

– “Jååå – jååå”, murra eg irritert.

Det var sommarskisenter på Hintertuxbreen og eg noterte meg at dette var ein stad eg skulle attende til med ski ved eitt seinare høve.

Etter retur frå hovudtoppen hadde vi framleis ikkje fått rørt så mykje på oss. Vi hadde difor sett oss ut ei lita rute som skulle føre opp til ei fjellstove med namnet Tuxer Joch Haus. Her, tenkte vi, måtte det vere råd å få tak i weissbier og gulasj.

Ruta gjekk etter ein bratt grusveg og var ikkje så alt for vakker. Tuxer Joch Haus var stengt.

Ovanfor denne hytta heldt vegen fram eitt stykke – og her opna utsikta seg opp.

Slitet betalte seg.

Utsynet vestover frå Tuxtal.

Ein Gloppestadgut kryssar sitt spor

Det går ei fin linje mellom det å trene mykje og det å trene for mykje.

Medan det fyrste kan få ein til å framstå som sunn, frisk og med positive interesser – kan det andre få ein til å framstå som ein person med sterkt redusert mentalhelse.

Ved returen frå Hintertux gjorde Haralden det klart at han ikkje hadde behov for noko biltransport. Taubana gjekk også for treigt etter hans smak. Han ville heller springe dei 15-20 kilometrane nedatt til Mayrhofen.

Fyren var i god form – og omlag 5-6 kilometer ned i dalen tok vi han att i bil. Han nekta å sitje på og insisterte heller på å halde fram til fots til han var attende i grenda.

Det var ein varm og solrik dag. Fem-seksogtjue varmegrader vil eg tru. Vatn hadde han ikkje – men stålvilje var det ikkje nokon mangel på.

Lett bekymra for turkameraten vår gjekk Øyvinden og eg for å ete. Medan vi sat der såg vi ein kar som såg ut som han hadde slite seg frå ein konsentrasjonsleir kome prustande ned gata.

Vi ropa han inn og fekk tømt i han noko drykk før han drog på hotellet att der han kollapsa.

Medan Erna hadde vore imponert over favorittgjesten sin byrja det no å gå opp for ho kva vi sleit med i vår midte.

Ved frukost neste morgon var det ny læte på Erna.

– “Die Kleine lief den ganzen Weg von Tuxer Joch Haus nach Mayrhofen gestern”, sa Erna medan ho sirkla med peikefingeren attmed tinningen sin.

– “Jååå – jååå”, sa Tyskarane med eitt bedrøva tonefall.

Neuschwanstein

Det var siste dagen og vi skulle slå retrett til Munchen for å bu oss på avreise neste morgon.

Einaste posten på programmet denne dagen var slottet Schloss Neuschwansetein, eitt Torneroseslott eitt stykkje sør om Munchen som vart bygd av Ludwig II av Bayern.

Som dei fleste turistattraksjonar eg oppsøker var dette under oppussing og eitt svært stillas dekka finaste fasaden. Slottet var imidlertid rikt dekorert og verdt eit syn.

Schloss Neuschwanstein – naturlegvis under oppussing.

***

Alle gode ting må ha ein ende – og for oss enda dei gode tinga i det vi steig inn på det simplaste flyplasshotellet i Munchen. Eitt hotell eg har freista – og lukkast med – å gløyme.

Vi hadde lagt bak oss ei veke med mange gode minne i vakkert fjellandskap. Vi kunne nok ha brukt fleire dagar på fjellturar og færre på køyring men no var det slutt for denne gongen. No fekk vi berre lene oss attende og fordøye inntrykka: Haralden og Øyvinden på veg attende til Noreg, eg på veg attende til Abu Dhabi.

Sjå bileta frå turen i galleriet mitt…