Caesars Palace, eitt av dei mest vidgjetne casinoa i verda, komplett med ei utgåve av Forum Romanum i forgrunnen.
Freemont Street ligg i det som vert kalla “downtown” Las Vegas. Det var her gamblingeventyret tok til, men dei mest vidgjetne casinoa i Las Vegas i dag ligg ironisk nok ikkje i det som formelt sett er Las Vegas men i nabobyen Paradise. Det var her vi budde, på Sahara Hotel & Casino, når vi kom attende frå the Grand Canyon for å tilbringe nok ein kveld i spelehovudstaden.
Grand Canyon ved solnedgong, utsyn frå Mather Point.
Det var ettermiddag, vi var midt i ørkenen i Arizona og hadde to og ein halv time att å køyre før vi ville vere framme ved Grand Canyon. Det var nett byrja å demre for oss at vi kanskje ikkje ville rekke fram før solnedgong og såleis ville måtte nøye oss med å sjå eit stort mørkt juv der Grand Canyon skulle vore om det berre hadde vore dag. Samstundes demra det for oss kor utruleg dumt det ville vere å fortelje dei der heime at vi hadde køyrt to heile dagar i ørkenen utan å ha sett Grand Canyon i det heile.
I Las Vegas, men 32 kilometer frå hotellet vårt! Stor by!
Etter tre-fire timar over fjella og forbi Mohaveørkenen frå Los Angeles byrja ljoset frå Sin City å kome til syne på ein lett disig nattehimmel. I det vi kom inn i tettbusetnaden fortalde dama i navigasjonssystemet vårt at det var 32 kilometer(!) att til hotellet vårt. Eg hadde inntil då trudd at Las Vegas var ein by som berre bestod av casino og spelebuler – ikkje eitt sekund hadde eg førestelt meg kor mykje folk som faktisk bur og lever i verda sin pengespelhovudstad.
Det suspekte namnet “Americas Best Value Inn” fører tankane raskt hen på eit lugubert overnattingsetablissement med større fokus på fauna og artsmangfald enn på reinhald og trivsel men, som grunna dette, er umåteleg billeg. Trass namnet var Americas Best Value Inn i Los Angeles både reint, triveleg – og relativt dyrt.
(more…)
Vindmølle og Smorgaasbord ved the Danish Inn i Solvang, California.
Etter dei grandiose naturopplevingane i Yosemite skulle vi vidare i til Los Angeles og etterkvart som vi køyrde sør-vestover frå Nevadafjella i retning Fresno kom vi gjennom ei rekkje små landsbyar med ufatteleg stor befolking. Ein stad var der ikkje andre livsteikn å sjå enn fire-fem restaurantar og ein bensinstasjon – likevel skrytte vegskiltet av 13 000+ innbyggjarar, som gudane må vite kvar var medan vi køyrde gjennom “grenda” i alle fall.
Dette skulle ikkje verte ein vanleg bytur med ende- og mållaus gatevandring fjorten dagar til ende, difor tok vi for to dagar sidan vegen til Sierra Nevada. I denne fjellkjeda, som skiljer Nevadaørkenen frå Californiadalen, ligg mellom anna nasjonalparkane Lake Tahoe, Yosemite, Kings Canyon og Sequoia.
Sidan eg var liten, og såg eit bilete av fossen Bridalveil Fall i bestefar si “Jorden Rundt med Det Beste”-bok, har eg alltid hatt lyst til å sjå Yosemite. Difor var det Yosemitedalen som var målet når vi svinga utpå ei av bruene over San Francisco Bay og sette kursen austover i vår nyleigde, burgunderraude Ford Fusion. Turen frå San Francisco til Yosemite tok omlag fire og ein halv time.
Ved innkøyrsla til Yosemitedalen var dette eitt av dei fyrste syna som møtte oss: Den massive fjellveggen El Capitan til venstre og Cathedral Rocks til høgre. Fossen Bridalveil Fall er nesten tørr på denne tida av året men er framleis synleg (til høgre på biletet). I kveldssola speglar dei bratte fjella seg i Mercedelva (i forgrunnen).
Inntil i går kveld hadde eg eit grunnleggande positivt syn på kabelbanene som San Francisco er så kjend for gjennom talrike reiseprogram og spelefilmar. Vognene tek seg fram ved at dei hektar seg fast på eit “eviggåande” kabelsystem som er bygd inn i metallskinner i vegen. Det er heller ikkje til å nekte for at vognene ser fine ut – så lenge ein ikkje er ombord.
Kabelbanevogn på Hyde Street
Etter kring tre kvarter i kø saman med (andre) ekle turistar fekk vi endeleg klemt oss ombord i ei vogn. Eg posisjonerte meg heilt bak på vogna – i håp om å kunne klemme av eitt og anna bilete langsmed vegen. Slik skulle det ikkje bli. Ein surmaga konduktør jaga meg inn i vogna der eg vart ståande klemt saman med dei andre uheldige passasjerane. Idar var på dette tidspunktet minimalt interessert i å sjå noko som helst og hadde sikra seg eit sete. Med mi høgde kunne eg ikkje sjå noko anna enn asfalten rett utanfor glaset når eg stod oppreist. Om eg bøygde meg for å sjå ut, invaderte eg nærgrensa til ein aldrande, kvinneleg, tysktalande turist, så det var ikkje det aktuelt heller.
Idar og Hooters-servitrisa vår, Laura.
San Francisco: Å gjere ingenting over lengre tid er krevjande. Etter ein halv dag med intens “ingentinggjering” la difor Idar og eg turen innom den amerikanske nasjonalinstitusjonen Hooters for å få oss ein styrketår. Som ein konsekvens av den gode tonen mellom Idar og salskreftene vart det innimellom 14 forbausande lettdrukkne øl også kjøpt inn både T-skjorte og babe-kalendar – den siste skal Ellen Johanne (Lunde) få – ettersom vi fann ut at dette var den einaste måten vi kunne forsvare innkjøpet på.
For the next two weeks Avinet colleague I.T.Kvam and myself, are going on a road-trip in California, Nevada and Arizona hoping to get the highlights of San Francisco, Yosemite Valley, Santa Barbara, Los Angeles, Las Vegas and the Grand Canyon.
Depending on whether we can get a steady up-link now and then we may – or may not – upload the odd photo along the way! If you feel envious by now we have accomplished our primary objective. To see what you are missing out on, a link to California’s official vacation guide is enclosed.
Californias Official Vacation Guide | California Travel | Vacation Ideas
Det var eit relativt lite problem vi hadde, Håvarden og eg, samanlikna med problemet Jesus og læresveinane hans var plaga med i Markusevangeliet, 6. kapittel, vers 31-44. Der måtte dei mette 5 000 menneske med fem brødleivar og tre små fiskar.
Vi var berre to, og ein av oss hadde vel knappast rukke å bli svolten mellom to måltid så langt i livet. No stod vi altså med vatn til midt oppå magen i elva innom Labakken og freista det beste vi vann å berge levande småaure ut or eitt garn.
Etter å ha stengt av heile Stilleelva med fiskegarn, hadde vi jaga aure både oppstraums og nedstraums. Mesteparten av den symjeføre aurebestanden i elva, kjempa no ein kamp for livet i det finmaska nettet.
Det var ikkje fiskane vi var vyrke for. Det var ikkje difor vi freista å få dei ut or garnet. Det var sjølve garnet vi ville berge. Det hadde vi nemleg stole i skytja hjå bestefar Anders P. Fitje som var på Sandane eit bel – og som var ventande heim kva tid som helst.
Det vi ikkje hadde rekna med, var at vi skulle få så mykje fisk, at garnet revna når vi freista å lyfte det ut or elva. Sjansane for at dette ikkje skulle bli oppdaga av garneigaren var forsvinnande små og vi ante konturane av generøs adjektivbruk og trugsmål om vald frå den kanten om så skulle skje.
Våre 5 000 små fiskar var knapt nok til å mette tre menneske – så det talde knappast som noko mirakel. Vårt under kom i form av at vi lukkast få garnet attende i skytja – før bestefar vende heim frå Sandane.
…
Fisken selde vi til grandtante Anna – og skulda for å ha øydelagt garna let vi forbli eit mysterium. Det var best slik, tykte vi.